Weer twijfel ik als ik op het bordje lees dat de route gevaarlijk en enkel geschikt voor voertuigen niet langer dan acht meter is. ‘Nou ja, dat moet kunnen met mijn bijna zes meter busje’, denk ik. De afgronden naast het weggetje zijn ontzettend diep, de bochten zo nauw dat ik nauwelijks de bocht kan maken. Ik houd mijn blik strak op de weg, en durf niet naar de afgronden naast me te kijken.
Met het zweet in mijn handen rijden we door het keteldal, een soort hoefijzervormige krater, en komen we boven op Cirque de Navacelles. Wederom genieten we van prachtige vergezichten. Regen wisselt zich in rap tempo af met zonneschijn.
We lopen om acht uur ’s avonds een laatste avondrondje. Het is vreemd om in het halfdonker zo alleen over de Navacelles te lopen. Het voelt net zo desolaat aan, als het gebied zelf. Mijn natte kleding leg ik over de voorstoel te drogen, en ik zet het kacheltje op hoog aan. ‘Morgen weer verder’, denk ik, ‘nu even geen enge weggetjes meer’.
Nomarit 
Ik zit met zwetende handjes achter mijn toetsenbord ,kun je nagaan haha.
LikeLike
Leuk dat je zo meeleeft.
LikeGeliked door 1 persoon
Eindelijk even tijd om je blog te gaan bekijken. Wat super fijn dat je onderweg bent! Prachtige plekken heb je al op je netvlies, erg mooi maar zeker ook angstig zo met die diepe afgronden haha. Groetjes uit groningen, Karin
LikeGeliked door 1 persoon
Leuk dat je mijn blog volgt 😘
LikeLike