Langzaam rijden we langs een smal weggetje omhoog. Bij sommige haarspeldbochten schakel ik een stukje achteruit en daarna weer vooruit om de bocht te kunnen nemen. Het wordt steeds mistiger en het begint zachtjes te mieseren. Op een klein parkeerplaatsje langs de bergketen Serra de Monchique zet ik de bus naast een natuurlijke bron. Het klinkt als een klein watervalletje.
Voor het eerst sinds twee maanden pak ik mijn bergschoenen om aan te trekken. Marte en Mika staan al te popelen bij de schuifdeur. Ze springen uit de bus en kijken een mistig dal in. We maken een wandeling van een klein uurtje. Er waait een kille wind. Ik heb mijn dikke fleece trui met daarover mijn windjack aan, en ik heb mijn wollen muts op. Soms trekt de mist even op en kijken we uit over het westelijke deel van de Algarve. Men zegt dat op zonnige dagen de Atlantische Oceaan vanaf de Monchique bergen te zien is.
De Serra de Monchique is een bergketen in het westelijke deel van de Algarve in Portugal. Het gebied is rijk aan flora en fauna, en wordt daarom ook wel de ‘tuin van de Algarve’ genoemd.
Na de wandeling halverwege de middag maak ik spaghetti met een blikje groenten en een blikje vis klaar. Marte en Mika eten hun brokjes op en gaan daarna naast de bus liggen. Ik verbaas me erover hoe makkelijk zij, na zes weken in een comfortabel appartement te hebben gewoond, het nomadeleven in de bus weer oppakken. Ze gaan als vanzelfsprekend op het grind naast de bus liggen alsof die heerlijke zachte bank niet heeft bestaan.
Ik heb er meer moeite mee. Al weken keek ik uit naar het moment dat ik weer zou gaan reizen, maar het is nu even slikken. Ik verlang terug naar ons warme huisje in Portimão, en ik droom even weg. Ik zou een lekkere warme douche hebben genomen, een pizza uit de oven en languit liggend op de bank tv hebben gekeken. Nu zit ik dik aangekleed in een bus kijkend naar een grijze lucht. Ik maak weer gebruik van mijn droogtoilet.
De komende vier dagen blijft het bewolkt en regenachtig, en ik realiseer me dat ik heel zuinig met mijn stroom moet doen. Vanavond maar geen lichten op de huishoudaccu aan, maar een boek lezen met mijn hoofdlampje op. ‘Ook dat nog’ verzucht ik tegen de honden.
Nomarit 
O joh, zat je zes hele weken in dat appartement? Ik dacht dat je daar net je intrek had genomen toen je je blog plaatste. Dat lijkt mij ook wel even wennen, ja, maar aan de andere kant went het vast ook weer heel snel en weet je weer helemaal waarom je dit ook alweer wilde. En momenten van twijfel, of van verminderd enthousiasme over je keus, zullen vast zo nu en dan voorbij blijven komen, maar geloof me, die zou je ook hebben als je in een lekker huis in De Steeg zou zitten… Heb het goed – ik hoop voor je dat het snel zonnig wordt, dat maakt veel dingen makkelijker.
LikeGeliked door 1 persoon
Het is even wennen, maar het reizen lonkt het meest, komt goed!
LikeLike
Oei ,dat is wel weer wennen. Wacht maar,als het straks beter weer wordt dan is het weer genieten. Als het miezert is het overal wat minder .
LikeGeliked door 1 persoon