We rijden het prachtige natuurgebied Somiedo in. We klimmen steeds hoger en de bergen rondom ons laten hun rotsachtige besneeuwde toppen zien. Ik rijd langzaam, want op bijna tweeduizend meter hoogte ligt een klein laagje sneeuw op de weg. De borden waarschuwen ons voor overstekende beren.
Aan het einde van de ochtend stop ik bij Ruta Brana de Mumian, een mooie route met prachtig uitzicht op de Picu’l Mocosu en de Somiedo riviervallei. Mika en ik volgen een klein stukje ervan tot aan de boerderijen, waar een grote schapenhond ons enthousiast verwelkomt. Lang stilstaan lukt niet, want er waait een koude wind en we koelen snel af. Teruggekomen bij de bus maak ik een flink bord warme pap, terwijl Marte en Mika druk aan het graven zijn in het lange gras.
In de middag probeer ik een camping te vinden, maar ook in dit gebied lijken alle campings gesloten te zijn. Zelfs de camperplaatsen zijn met politielint afgezet. Dit maakt de situatie steeds precairder. Na bijna een maand vrij te hebben gestaan zou ik het wel fijn vinden om gebruik te kunnen maken van wasfaciliteiten, WiFi en weer eens wat medecamperaars te ontmoeten. Ik wil graag reizen, maar in deze tijd van Corona maatregelen is dat erg lastig. Ik moet het idee van reizen door Europa voor dit jaar loslaten. Die realisatie doet pijn.
Ik laat Somiedo achter me en draai de snelweg op. We rijden langs de noordkust van Spanje en af en toe vang ik een glimp van de ruige rotsachtige kliffen en het diepblauwe van de Golf van Biskaje op. Rechts van me passeer ik de Picos bergen. Even blijft mijn voet boven het gaspedaal hangen en ik twijfel. Zal ik toch weer de bergen inrijden? Maar dan pakken donkere wolken zich samen boven het gebied. Even later begint het hard te regenen. Ik rijd door. Het is goed zo, de keuze is gemaakt. Terug naar Nederland.
Nomarit 