Samen met Mika maak ik een wandeling, waarbij we dit keer de Torre van de westkant benaderen. We dalen eerst af naar een meer en klimmen daarna over grote rotskammen omhoog. De ronde stenen liggen als rommelige hunebedden door het landschap verspreid. De verharde stukken mos knisperen onder onze voeten. Stroompjes water zijn verstild tot gladde stukken ijs, waarover zowel Mika als ik uitglijden. Voorzichtig loop ik over stukken sneeuw, hopende dat ik niet in een gat val.
Plotsklaps steekt er een donkergrijze vos voor ons over. Hij loopt op een paar meter afstand soepeltjes met zijn grote pluimstaart in de lucht voor ons langs en verdwijnt in het groen. Even was hij er. En toen niet meer. Ik klik Mika aan de riem. Terwijl we verder lopen, kijkt hij nog regelmatig achterom en probeert de geur van de vos op te snuiven. Wat een bijzonder moment.
Het laatste stuk is te steil voor ons om te klimmen. Zelfs Mika haalt het met zijn grote sprongen niet meer. We hoeven de top ook niet te halen, de weg ernaar toe was prachtig.
Nomadenleven in een bus
Nomarit 