Ruimte en rust

We worden deze ochtend pas om negen uur wakker, en ik realiseer me dat we de klok heb rondgeslapen. De zon reflecteert op het water door de voorruit van de bus in. De warmte ervan is al voelbaar. Wat is het toch heerlijk om zo wakker te worden.
Ik maak een uitgebreid ontbijt met kaas, avocado en tomaat op roggebrood, dat ik met smaak opeet in de deuropening van mijn bus.
Ik stuur een berichtje naar de mensen bij wie ik een maand vrijwilligerswerk op een off-grid boerderij ga doen, dat ik een weekje eerder ben aangekomen in Zweden, maar nog graag wat dagen wil rondreizen. ‘Neem zoveel tijd als je wilt,’ schrijven ze terug.

Ik wil niet al te ver rijden op onze eerste dag in Zweden, en ik vind een natuurgebied op een uurtje afstand. We volgen weer de binnenweggetjes als vanouds en ik geniet van het glooiende groene landschap. De Zweedse huizen zijn een mengelmoesje van steen, hout en prefab, maar hoe verder we het stedelijk gebied achter ons laten hoe meer van de typisch Zweedse roodbruine houten huizen we tegenkomen. Ze hebben grote tuinen rondom, en alles ademt ruimte en rust.

Mika en ik lopen in een kloof langs stromend water met aan weerskanten gedeeltelijk beboste puinhellingen. Het stenen pad is nog nat van de regen, maar inmiddels schijnt de zon. Langzaam klimmen we omhoog uit de kloof. Ik voel mijn kuiten branden nu ik de extra kilo’s van Paasbrood en chocolade eieren mee tors. Van bovenaf kijken we in de 90-meter diepe Skaralidsdalen vallei. Het landschap bestaat uit gemengd bos met berken, beuken en dennenbomen. Er liggen grote hopen stenen, basalt en lava, welke zijn ontstaan uit een vulkaan van 110 miljoen jaar geleden. We ademen de boslucht met diepe teugen in. Eindelijk verdwijnt het beklemmende gevoel, dat de afgelopen weken in Nederland steeds erger werd. Ik had gedacht dat enige verzadiging na zeven maanden reizen wel had plaatsgevonden. Maar het tegendeel is gebleken, mijn hunkering naar reizen is alleen maar sterker geworden. Ik moest en zou reizen, weg uit Nederland. Het doen van vrijwilligerswerk op een boerderij in Zweden bood de uitkomst, en lijkt me ook nog een mooie manier om het land en de mensen te leren kennen. Met een vrijwilligersovereenkomst ben ik de grens overgekomen. Daarna hoop ik nog een paar maanden door Scandinavië te kunnen reizen.