Ik parkeer de bus onder een stel grote bomen op Cocking Hill. Ik stap uit en kijk op het bord dat aan de rand van de parkeerplaats staat. Ik kan het bijna niet geloven, maar we staan precies bij waar de lange afstandsroute South Downs doorheen loopt. ‘Mooier kunnen we het niet treffen,’ zeg ik tegen de honden.
Een paar uur later lopen we met een stevige pas vanaf Cocking Hill omhoog op de South Downs route richting het westen. Met elke stap die ik neem voel ik meer energie door mijn lichaam stromen. Hoe hoger we komen, hoe weidser de uitzichten en hoe groter mijn geluksgevoel. In de verte is te zien hoe het pad over de heuvels kronkelt, als een meanderend riviertje dat sierlijke lussen door het groen trekt. Mika en Moran lopen aan de heupriem voor mij uit. Mika neemt lichte gracieuze pasjes als een balletdanser, terwijl Moran als een potige bouwvakker voor me uit stampt. De kruidige geur van de bloemen langs het pad waait mee met de wind omhoog. We hebben het geluid van het autoverkeer ver achter ons gelaten en we horen nu alleen nog maar de vogels en het ruisen van de wind door het lange gras. De vogels vliegen luid kwetterend op wanneer we passeren. ‘We gaan nog even kijken wat er achter de volgende heuvel is, en dan keren we terug,’ zeg ik na ruim een uur lopen tegen de honden. Boven aangekomen zien we dat het pad omlaag het bos inloopt. De lucht wordt donker en de wind neemt toe. ‘Nu gaan we echt terug voordat het gaat regenen.’ Met tegenzin keren de honden zich om. De donkere lucht volgt ons op de voet en de wind duwt ons de heuvel af. Vlak voordat we bij de bus zijn vallen de eerste regendruppels. Het is gelukkig maar een zacht voorjaarsbuitje, en ik laat de schuifdeur op een kier staan, zodat we nog even kunnen genieten van de ondergaande zon, die met haar laatste stralen de bus inschijnt.
Nomarit 