Afgelegen plek aan zee

We lopen over een klein paadje langs de steile hellingen van het kustpad bij Exmoor National Park. Het is een bosrijk gebied, met een mix van loof- en naaldbomen. Daaronder groeien grote varens, die het bijna een tropische uitstraling geven. We dalen af naar Glenthorne Beach, een stenen strand, waar we pauzeren en een tijdje naar de zee kijken. Het is nog vroeg in de ochtend en het weer is nog wat nevelig. Het lichtblauw van de zee is nauwelijks te onderscheiden van de lucht. Het één gaat ongemerkt over in het ander. Tegen de rotswand zijn nog restanten van een huis te vinden, maar de natuur heeft het vrijwel overgenomen. Uit de stenen muren groeien planten en de klimop tiert er weelderig.

We klimmen weer naar boven en vervolgen het kustpad richting Countisbury. De paadjes zijn smal en de rotsige hellingen zijn steil. Ook hier groeien varens, maar zonder de bescherming van de bomen, zijn ze een stuk kleiner. De rododendrons staan in volle bloei en geven de hellingen een paarse kleurenpracht. Hoe dichter we bij de Lighthouse en Keepers Cottage komen, hoe kaler de heuvels en meer puinhellingen we zien. We blijven nog even in de wind naar Keepers Cottage kijken, een bijzondere en afgelegen plek om te wonen.

Gepubliceerd door Nomarit

Mijn naam is Marit. Nadat ik mijn huis heb verkocht en mijn baan heb opgezegd, woon ik samen met mijn twee honden, Marte en Mika, in een bus. Deze blog vertelt over mijn nomadenbestaan al reizende door Europa.

Plaats een reactie