Ik draai met de bus Pont ar Daf Car Park bij Brecon Beacons National Park op. Het is eigenlijk een weggetje dat helemaal vol staat met geparkeerde auto’s. Ik rijd er op en neer, maar kan geen plek vinden voor de bus. Er staat een ronkend patatkraampje dat draait op een sputterende generator. Daarnaast staan portable toiletten, waar het krioelt van de mensen. Even verderop staan grote machines bedoelt voor wegwerkzaamheden. In een stroom zie ik mensen op het pad van en naar de top van Pen y Fan lopen. Dit is niet wat ik in gedachten had toen ik ervoor koos om de hoogste berg van Zuid-Wales te beklimmen. Maar we hebben alweer ruim drie uur in de bus gezeten, dus we moeten er even uit. Gelukkig zie ik een camper de parkeerplaats afrijden, en ik neem snel zijn plekje in. Het autoverkeer van de drukke weg ernaast is goed te horen. Ik kort de lange lijnen van de honden flink in, zodat ze de mensen en het verkeer niet in de weg lopen. ‘Eerst maar eten,’ stel ik ze gerust.
Tegen vijf uur in de middag neemt het aantal dagjesmensen gelukkig af, en klim ik samen met Mika en Moran de Pen y Fan op. Met een hoogte van 886 meter is dit de hoogste berg in Zuid-Wales en de hoogste top ten zuiden van Cader Idris. In eerste instantie zie ik alleen maar bolle kale heuveltoppen en een saai graslandschap. En ik ben niet echt onder de indruk. Maar hoe hoger we komen, hoe indrukwekkender de uitzichten. Het is een steile klim langs een stenen pad, enkel hier en daar onderbroken door stroompjes water, die hun weg naar beneden vinden. Al snel lopen de zweetdruppels langs mijn gezicht en ik voel mijn kuiten branden. Toch bereiken we binnen een uur de top van de Pen y Fan. Rondom ons ontvouwt zich een prachtig heuvellandschap met geelgroene grashellingen, beboste valleien, lichtgroene weidegrond, kleine dorpjes en een web aan kronkelende weggetjes. De lage bewolking geeft de heuvels, die wat verder weg liggen, een blauw schaduweffect. Van Gogh zou hier zijn geluk niet op kunnen met deze prachtige kleurenpallet. Zelfs Mika en Moran kijken in stilte uit over het landschap. Er waait een ijskoude wind, dus na een kleine tien minuten beginnen we aan onze afdaling, nog altijd in stilte met de Brecon Beacons op ons netvlies.
Nomarit 