Op het meest noordelijke puntje van Ierland

We rijden door de kop van Inishowen Peninsula, het meest noordelijke schiereiland van Ierland. Malin Head is daar weer een landtong van, en ik verwachtte het er erg toeristisch zou zijn, maar dat valt gelukkig mee. Er is niet meer ruimte dan voor tien auto’s op het krappe parkeerplaatsje, maar ik heb het geluk dat ik nog net in een hoekje kan parkeren met uitzicht op de kliffen en de zee. Samen met de honden loop ik een rondje naar Hell’s Hole, een grote rotsspleet in de kliffen waar de golven woest tegenaan beuken. Aan de andere kant, op het uiterste puntje van de landtong staat een stenen toren, die ooit diende als wachttoren voor het geval Napoleon het land wilde binnenvallen. Later werd het ingezet als communicatietoren, die de weersvoorspellingen aan de schepen doorgaf. ‘Het is hier meestal erg druk hoor,’ zegt het meisje, dat in een kraampje naast de toren staat. Ze verkoopt koffie, thee en wat zelfgebakken cakejes en scones. ‘Waar parkeren al die mensen hun auto dan?,’ vraag ik verbaasd. ‘Op de meest gekke plekken, zoals bovenop de rotsen, zo schuin dat ze bijna omvallen.’ Om zes uur vertrekt de laatste auto en blijven we helemaal alleen achter op het meest noordelijke puntje van Ierland. Het waait hard en de bus schudt heen en weer. Ik denk terug aan een paar weken geleden toen we ingeblikt tussen allemaal andere campers op Mizen Head stonden, het meest zuidwestelijke puntje van Ierland. Wat een verschil met toen.