Uitgelaten rennen de honden over Gruinard Beach. Het regent, maar dat maakt hun niet uit. Mika en Moran springen over het glibberige zeewier dat over de rotsen ligt gedrapeerd. Marte doet het wat rustiger aan en snuffelt hier en daar aan wat schelpjes en krabbetjes die uit het zand omhoog krabbelen. Het strand is omgeven door rotsen. Daarachter liggen de heuvels en de bergen, maar deze zijn vanwege de lage bewolking en de regen, enkel in grijstinten te zien. Het is fijn om de honden te zien rennen. We maken lange wandelingen, maar dan zijn ze vaak aangelijnd omdat er schapen of wild rondloopt. Zo af en toe even helemaal los doet ze goed. De bus staat tegenover het strand geparkeerd. We kwamen er gisteren aan het einde van de dag en hebben er overnacht. Behalve wat hondenuitlaters hebben we verder niemand gezien. Het weer is er natuurlijk ook niet echt naar. Ik kan me voorstellen dat wanneer de zon schijnt, de baai mooi blauw kleurt, de rotsen laat glinsteren en het zicht over de groene heuvels met daarachter de bergen eindeloos ver is. ‘We hebben een slechte zomer,’ zei een Schot, die ik in de bergen van Torridon tegenkwam. Ik had inderdaad niet verwacht dat er nog zoveel regen zou vallen in juli. ‘Zolang het regent, rijden we nog maar een stukje verder,’ besluit ik.
Een halfuurtje later komen we bij Corrieshalloch Gorge National Nature Reserve aan. Het is pas tien uur in de ochtend, en ondanks de regen, is het er erg druk. Ik kan nog net een laatste parkeerplek innemen. Prompt begint de zon te schijnen, en ga ik samen met Mika en Moran op pad. De attractie is een hangbrug over een zeer diepe kloof. De kloof is ontstaan tijdens de laatste ijstijd zo’n 2.6 miljoen tot elfduizend jaar geleden. Er zijn meerdere watervallen, waarvan de Falls of Meassach met zijn vijfenveertig meter de grootste is. Corrieshalloch Gorge betekent trouwens ‘lelijk gat’ in het Gaelisch. We kijken de diepte in. De zon verlicht de bomen en planten, die aan de verticale rotswanden van de kloof groeien. We volgen een pad langs de rand van de kloof, en het is alsof we door een regenwoud lopen. Het is er in ieder geval erg groen, en dat is ook dankzij de vele regen in Schotland.
Na een klein uurtje bezichtigen van de kloof, als een echte toerist, rijden we verder naar Rhue Lighthouse. Hier wil ik overnachten, maar wanneer ik het kleine parkeerplaatsje oprijd, zie ik een bord met de waarschuwing dat overnachtingen niet zijn toegestaan. Er staan een paar huizen om het parkeerplaatsje heen, en ik vermoed dat het bord er door bewoners zelf is geplaatst. Maar ik vind het sowieso geen geschikte overnachtingsplek vanwege de huizen in de nabije omgeving. Ik maak een korte wandeling met Mika en Moran naar de vuurtoren toe. Het is maar een kleintje en niet bepaald indrukwekkend, maar de rotsige kustlijn is er prachtig, vooral met de blauwgrijze bergen erachter. We lopen nog een stukje door over het kustpad naar de andere kant van de landtong, waar we Ardmair Beach zien liggen. De huizen in de baai steken helderwit af tegen de groene heuvels.
We rijden weer een halfuurtje verder, en ik voel me steeds meer toerist worden. Onze volgende stop is Knockan Crag National Nature Reserve, ook weer een populaire toeristische trekpleister, maar er is gelukkig nog ruimte om te parkeren met het zicht op de meest oudste rotsen van Europa. ‘Eerst maar eens ontbijten,’ zeg ik tegen de honden. Het is inmiddels al tegen enen in de middag. Daarna gaan we een paar uur slapen, want de toerist uithangen is best wel vermoeiend.
Pas wanneer de ergste drukte aan het einde van de middag voorbij is, lopen wij de gemarkeerde route over Knockan Crag. Deze biedt een kijkje miljarden jaren terug in het verleden van de aarde. Op deze plek identificeerden geologen in de negentiende eeuw voor het eerst hoe continenten miljoenen jaren geleden botsten en oude rotsen op veel jongere rotsen forceerden. Iets wat lang ontkend werd door de gevestigde orde aan geologen. Een smal bergpaadje neemt me mee langs informatieve bordjes en stenen kunstwerken, die mij als het ware op een geologische wereldreis sturen. Knockan Crag is een lijn van hoge kliffen in het noordwesten van Schotland, die uitkijken over de Lochan an Ais en de bergen van Assynt. Het gesteente van Knockan Crag behoort tot de oudste van Europa en ligt recht op de Moine-verschuiving, een geologische breukzone in de Schotse Hooglanden. Het is raar om de stenen aan te raken met het besef dat deze mogelijk al meer dan drieduizend miljoen jaar oud zijn en misschien wel van de andere kant van de wereld komen. Mika en Moran tillen er niet zo zwaar aan, en zijn gewoon blij dat ze een rondje kunnen lopen.
Nomarit 