Het is alsof we door een stenen maanlandschap lopen. Grote witte stenen liggen verspreid over de bolvormige top van Cul Mor. Het pad is niet meer te zien, maar stenen torentjes geven de route aan. Langzaam neemt de wolkenmist bezit van de berg, en wordt het witte landschap nog witter. Ik heb geen idee hoe ver de top werkelijk is, hoe deze eruit ziet en welke van de twee dat dan is, want de Cul Mor is een twee-piekige berg. Ik maak me zorgen en allerlei doemscenario’s vliegen door mijn hoofd. Behalve dat ik de afstand naar de top niet goed kan inschatten, ben ik bang dat ik door de wolken de stenen torentjes niet meer kan zien. En dan wordt het wel heel lastig om mijn weg terug te vinden. Ik heb geen kaart of kompas bij me en heb geen enkel herkenningspunt in het landschap. ‘We gaan terug,’ zeg ik abrupt tegen de honden. ‘Dit wordt te eng.’ Met tegenzin keren de honden zich om. We lopen pas een uurtje en zij hadden nog wel wat verder gewild. We dalen af over de witte stenen. Daarna lopen we over een stuk ‘bog’ en langzaam komen de heuvels en de meren onder het witte wolkendek weer tevoorschijn. Ik haal opgelucht adem, want nu kan ik tenminste weer zien waar ik loop. Aan de overkant zijn de grote rotspartijen van Knockan Crag te zien, en een heel klein wit puntje dat de bus moet voorstellen.
Aan het einde van de middag rijden we een halfuurtje verder naar Allt nan Uamh, oftewel The Bone Caves. Het is een paar kilometer lopen om bij de grotten te komen. We lopen door een prachtige vallei langs de rivier Allt nan Uamh. De late middagzon schijnt over de toppen van de bergen, en we hebben zelfs zicht op de Ben More Assynt. Het laatste stukje klimmen we omhoog langs een steil bergpaadje. Mika en Moran stappen met enige terughoudendheid de grotten in. Ze lijken de koude donkere ruimtes niet erg prettig te vinden. Ik dacht botten in het gesteente te zien of dat de gewervelde structuur van de grotten iets met botten te maken had, maar een man vertelt me dat hier botten van de bruine beer, wolf, poolvos, lynx en zelfs die van een ijsbeer zijn gevonden. Allemaal dieren die inmiddels niet meer in het wild voorkomen in Schotland. De botten schijnen te dateren van 3000BC tot 47.000BC. Mika en Moran lijken niet echt onder de indruk en zijn blij wanneer we weer in de zon in de vallei lopen. Daar ruiken zij aan de vele schapenbotten, die er liggen. Minder gedateerd, maar zoveel interessanter.
Nomarit 