Halverwege de middag vertrekken we richting Glencoe. We rijden dwars door de bergen. Het landschap oogt ruig en verlaten. Zo nu en dan komen we een gehuchtje tegen, waar de pub vaak een centrale plaats inneemt. Soms staan er restanten van een kasteel of een kerkje met wat oude graven eromheen. ‘Welcome in the Highlands,’ staat er op een bord, en de bergen lijken nog grootser en imposanter te worden. Grijze rotspunten tornen ver boven ons uit. Vlak voor Glencoe parkeer ik op de Hidden Valley Car Park. Het is al tegen zessen, en ik had het wat leger verwacht, maar het staat bijna helemaal vol met auto’s en campers. De plek is dan ook wel erg indrukwekkend. De drie bergen ertegenover staan bekend als de Three Sisters. Hun toppen zijn vrijwel gelijk en bestaan uit gelaagde rotswanden en groene geplooide lijnen die naar beneden lopen. Vanaf de parkeerplaats lopen diverse wandelroutes. Samen met de honden loop ik een stukje naar beneden de vallei in. Er stroomt een rivier, de Coe, die nauwelijks te zien is vanwege de steile wanden die het omringen, en dat eigenlijk het hart van een oude vukcaan is. Het voelt als een magisch landschap rechtstreeks uit een middeleeuws verhalenboek. Achter de Three Sisters, ook wel bekend als Bidean Nam Bian Mountain, loopt een klein weggetje waar een scène uit de James Bond film Skyfall is opgenomen. Maar die rijscène doe ik maar even niet na met de bus.
We lopen weer terug en ik kook een potje met rijst en doe er een kant-en-klaar zakje met linzen, groenten en tomatensaus doorheen. De honden eten hun brokken zonder zich te storen aan de auto’s die af en aan rijden op de parkeerplaats. Rond acht uur begint het weer te regenen, maar dit houdt de mensen niet tegen, en nog steeds zie ik ze rondlopen en foto’s nemen. ‘We zullen vannacht in ieder geval niet alleen staan,’ zeg ik tegen de honden.
Nomarit 