‘Er komt een storm,’ zegt de campingeigenaar. De afgelopen uren is het steeds harder gaan waaien en ik zie mensen hun tenten met extra touw en haringen verstevigen. De zee buldert tussen de rotsen in de diepte bij Sango Sands Beach. Grote golven spoelen aan op het strand. Ik ben nu eigenlijk wel blij dat ik niet met de bus bovenop de kliffen sta. Met een wiebelende bus zou ik steeds het idee hebben dat ik eraf geblazen zou worden. Met een volle boodschappentas loop ik terug naar de bus, waar de honden aan de lange lijn liggen te wachten. Zij vinden het wel prettig om een paar dagen op een vaste plek te staan. De luifel, die ik net had uitgezet, wappert hard in de wind. De was staat eronder te drogen. Af en toe regent het zachtjes. Het schijnt hier meer dan tweehonderd dagen per jaar te regenen. Durness heeft slechts vierhonderd inwoners, maar is daarmee toch de grootste bewoonde plaats van het noordwesten van Schotland. Het is een rustig dorpje met een prachtige kustlijn. De rotsen die hier te vinden zijn, stammen nog af uit het Precambrium, zo’n 4560 miljoen jaar geleden. Ik pak de boodschappen uit en zet het weg onderin het aanrechtkastje. We hebben weer vers brood, boter, kaas en fruit, en natuurlijk chocola. Ik deel mijn warme mince pie met de honden. Daarna eet ik een beker chocoladeijs met caramel leeg. Ik heb geen vriezer, dus het moet wel op. ‘Wat vervelend ‘, zeg ik tegen de honden. Zij mogen het laatste restje uit de beker likken. Ik hoor een klap en zie dat het wasrek omver is geblazen. Ik had het nog wel vastgezet met een zware ligstoel en uitklaptafel. Ik pluk mijn ondergoed uit de struiken en leg alles te drogen over de twee voorstoelen in de bus. De luifel rukt weer met veel geweld aan de bus. De honden kijken verschrikt om zich heen. Er zit niks anders op dan het weer af te breken. De tentstokken zijn gewoonweg niet bestand tegen dit soort stormgeweld. Ik trek het los van de bus en vlieg zowat samen met de luifel, die fungeert als een soort zeildoek, de lucht in. Mika en Moran vinden het allemaal wel leuk, en springen rondjes om mijn vliegpoging heen. Marte zoekt bescherming in haar mand in de bus. Die is te oud voor dit soort opwinding. Ik prop de luifel, tentstokken en haringen achterin de bus. De wind staat er haaks op, en nu krijg ik de schuifdeur niet meer open. Via de bestuurderskant kruip ik naar binnen en open de schuifdeur aan de binnenkant door er met mijn hele gewicht tegenaan te hangen. Mika en Moran zien het als een kiekeboe spelletje en springen vol enthousiasme naar binnen. Die avond zit ik aan de chips en de warme chocolademelk, terwijl de bus danst op de golven van de wind.
Nomarit 