We kijken tegen een immens grote rotswand aan, die ons het zicht op de Ben Macdui ontneemt. We zien een klein pad schuin langs de rotswand omhoog kruipen, maar voordat we daaraan toekomen, ligt er een groot veld met enorme stenen voor ons. Dat moeten we eerst zien te overbruggen. Samen met de honden spring ik van steen naar steen. Ze zijn glad, hoekig met scherpe randen. Moran doet dapper mee, maar ik zie dat ze de grote sprongen eng vindt. Ze twijfelt, maar springt toch, omdat ze niet achter wil blijven. Ik stop, want ik vind het teveel gevraagd van een jonge hond van net een jaar oud. We staan een tijdje stil op een grote steen te kijken naar het stuk dat nog voor ons ligt. Nee, dit vind ik onverantwoord. ‘We gaan terug,’ zeg ik tegen de honden. Ze lijken het dit keer niet erg te vinden, en we zijn alle drie opgelucht wanneer we de grote stenen achter ons kunnen laten.
Binnen twee uurtjes zijn we alweer terug bij de bus. Dat is niet erg, maar ergens laat de gedachte me niet los dat ik de Ben Macdui wil zien, de op één na hoogste berg van Schotland, na Ben Nevis. Met zijn ruim dertienhonderd meter is het in ieder geval de hoogte berg van de Cairngorm Mountains. Aan het einde van de middag besluit ik toch nog een poging te wagen. Temidden van de droogliggende skipistes klimmen we steil omhoog op de Cairn Gorm, waaraan de naam van het natuurgebied ontleend is. Cairngorm National Park ligt in de oostelijke Hooglanden en beslaat een oppervlakte van meer dan vierduizend vierkante kilometer. Centraal in de Cairngorms ligt een massief van meerdere bergtoppen. De naam Cairn Gorm is afkomstig uit het Gealic en betekent zoiets als blauwe of groene heuvel. Na een uurtje klimmen laten we het skigebied achter ons, en strekken de toendra-achtige hoogvlaktes zich voor ons uit. We zien niets anders dan gras en stenen. Hoewel het niet mijn plan is om zo laat in de middag nog de top van de Cairn Gorm te halen, komt deze steeds dichterbij. We klimmen hoger en hoger, en uiteindelijk komt de grote stenen toren bovenop de berg op 1245 meter hoogte in zicht. ‘Joehoeeeeeeeeee,’ roep ik uitgelaten. De honden kijken verbaasd achterom, want zo horen zij mij niet vaak. Om ons heen strekken de bergen zich uit in een blauw-groene waas. De naam is dus eigenlijk wel heel passend. In de diepte zien we de bergwand met het stenen veld ervoor, waar we in de ochtend tegenaan liepen. Daarachter denk ik de top van de Ben Macdui te ontwaren. Ertussen liggen twee meren op verschillende hoogvlaktes, met daarachter weer meer bergen en grote stenen puinhellingen. ‘Toch gezien,’ zeg ik opgetogen tegen de honden. De wind waait hard en al snel koelen we weer af. Met nieuwe energie, die de berg me gegeven heeft, dalen we af naar beneden.
Nomarit 