Na drie relaxte dagen op de camping zijn we vanochtend naar Balnakeil Craft Village gereden, dat slechts een paar kilometer ten westen van Durness ligt. Het kunstenaarsdorpje biedt een breed scala aan unieke kunst aan. De wat sober ogende blokgebouwen deden voorheen dienst als een kazerne voor de militairen die er in de jaren vijftig de noordelijke kust van Schotland bewaakten. Het was bedoeld als een verdedigingslinie in het geval van een nucleaire aanval. Vanaf de jaren zestig begon een nieuwe gemeenschap van ambachtslieden en artiesten de gebouwen om te bouwen tot woningen en workshops. Ik loop er een tijdje rond en bekijk diverse kunstcollecties van aardewerk, glas en hout, breigoed, schilderijen en prints. Daarna rijd ik met de bus een stukje verder tot aan het einde van het weggetje, waar Balnakeil Beach ligt. We parkeren naast een oude kerkruïne en oude grafstenen, die uit de twaalfde eeuw blijken te stammen. Ertegenover staat een oud herenhuis, dat het strand overziet. Het is halverwege de middag en de zon schijnt. Dat geeft het strand een heel ander gezicht dan de dag ervoor, toen ik vanaf de camping het stuk in de wind en de regen tot aan Faraid Head liep. Toen oogde alles woest en verlaten. Maar nu loop ik samen met de honden over het strand onder een vrijwel wolkenloze lucht en strakblauwe zee aan onze voeten. We kijken uit over de omliggende bergen van Cape Wrath, het meest noordwestelijke puntje van het Britse vasteland.
Aan het einde van de middag besluit ik om naar Strathy Point Lighthouse te rijden. Dat lijkt me een mooie plek om te overnachten. Twee uur later rijden we op een klein weggetje, en ik zie al op afstand dat er een hek staat. De vuurtoren is erachter in de verte te zien. Je mag ernaartoe lopen, maar honden zijn niet welkom, staat er op een bord. Het is de eerste keer dat ik dit tegenkom in Schotland. Wat een teleurstelling, maar het heeft dus geen zin om hier te blijven staan. Ik zoek verder en kies voor Melvich Beach, waar je op de parkeerplaats zou kunnen overnachten. Het is een klein halfuurtje rijden, maar ook hier versperren hekken de toegang tot het strand. Verdorie, het zit tegen. Opnieuw ga ik op zoek naar een geschikte overnachtingsplek. Een klein stukje verderop ligt Sandside Bay Beach, maar dan lees ik dat het vlakbij de voormalig kerncentrale Dounreay ligt, waar heel wat radioactiviteit is vrijgekomen. Er staan waarschuwingsborden dat je niets mee mag nemen vanaf het strand vanwege besmettingsgevaar. Daar wil ik mijn honden toch ook niet aan blootstellen. De volgende geschikte overnachtingsplek zou op de parkeerplaats bij Dunnet Head Lighthouse zijn, maar dat is nog ruim een uur rijden. Ik twijfel. Het is al tegen zeven uur in de avond, en we moeten nog eten. Een stukje terug, net voor Melvich, had ik een parkeerplaats langs de weg gezien. Aangezien het niet zo heel druk is op de weg, lijkt het me voor vannacht de meest geschikte plek om te staan. Ik rijd een stukje terug en parkeer naast twee andere campers. Er loopt zelfs een pad richting de kust, maar die houdt er na een kwartiertje al mee op. Het geeft de honden in ieder geval een beetje beweging en hebben ze kunnen plassen. Terwijl we eten, kijken we uit over langgerekte met heide begroeide heuvels. In de verte is een boerderij te zien, en we horen het blaten van de schapen. Zo slecht is deze plek uiteindelijk nog niet.
Nomarit 