Categorie archief: Geen categorie

De zon verdwijnt achter de rotsen bij Oldshoremore Beach. We zijn hier aan het begin van de avond aangekomen, en genieten van onze vrijheid op een vrijwel leeg strand. Het is eb, en de laagstaande zo’n reflecteert in het water dat in de ribbels van het zand is achtergebleven. Dotten zeewier en opvallend veel kwallenMeer lezen over “Stil aan zee”

Ik ben op weg naar Stoer Lighthouse. De B869, ook wel bekend als de Drumbeg Road, is een prachtige rit door het Sutherlandse landschap in de noordelijke Hooglanden van Schotland. Bergen, meren en de zee wisselen elkaar af, en het liefst zou ik bij elke bocht van de weg willen stoppen om het uitzicht inMeer lezen over “Een stoere vuurtoren en een zeestack”

Het is alsof we door een stenen maanlandschap lopen. Grote witte stenen liggen verspreid over de bolvormige top van Cul Mor. Het pad is niet meer te zien, maar stenen torentjes geven de route aan. Langzaam neemt de wolkenmist bezit van de berg, en wordt het witte landschap nog witter. Ik heb geen idee hoeMeer lezen over “Een maanlandschap en iets met botten”

Uitgelaten rennen de honden over Gruinard Beach. Het regent, maar dat maakt hun niet uit. Mika en Moran springen over het glibberige zeewier dat over de rotsen ligt gedrapeerd. Marte doet het wat rustiger aan en snuffelt hier en daar aan wat schelpjes en krabbetjes die uit het zand omhoog krabbelen. Het strand is omgevenMeer lezen over “De toerist uithangen”

Het regent keihard. Het klettert op het dak van de bus en het water stroomt in golven over de parkeerplaats. Terwijl het er gisteren nog mooi en idyllisch uitzag, ziet alles er nu grauw en deprimerend uit. De bergen van Torridon zijn gehuld in donkergrijze bewolking. De honden weigeren te plassen in deze harde regenMeer lezen over “Bij de vuurtoren: een leegte vol met natuur”

Ik voel de warmte van de zon op mijn gezicht. Hij komt net op vanachter de Meall Dearg en Mullach an Rathain, een stel bergen in het Torridon gebied. Het pad stijgt geleidelijk, maar toch drupt het zweet alweer langs mijn gezicht. Met een kleine handdoek, die aan de zijkant van mijn rugzak is geknoopt,Meer lezen over “Gejammer uit een diepe snee in de berg”

Ik glijd voor de zoveelste keer uit, en er valt wat gesteente achter me omlaag. Het klettert over de andere stenen. Mika en Moran klimmen behendig over de puinhellingen omhoog, maar ik stuntel er onhandig achteraan. Af en toe regent het zachtjes, en dat maakt de stenen nog gladder. We zitten net onder de topMeer lezen over “Isle of Skye”

Diep teleurgesteld verlaat ik Achintee Road Car Park. Al jaren had ik het plan om ooit de Ben Nevis, de hoogste berg van Schotland, te lopen. De wandelkaart van de berg lag al die tijd in een la van de boekenkast op de logeerkamer. De afgelopen twee jaar ligt de kaart in het mandje onderMeer lezen over “Een teleurstelling, maar niet voor lang”

Halverwege de middag vertrekken we richting Glencoe. We rijden dwars door de bergen. Het landschap oogt ruig en verlaten. Zo nu en dan komen we een gehuchtje tegen, waar de pub vaak een centrale plaats inneemt. Soms staan er restanten van een kasteel of een kerkje met wat oude graven eromheen. ‘Welcome in the Highlands,’Meer lezen over “James Bond nadoen?”

Voorzichtig steek ik mijn voeten in de natte wandelschoenen. De koude nattigheid dringt meteen weer door tot in mijn sokken. Mijn nog vochtige wandelbroek en shirt heb ik alweer aangetrokken. Het voelt even rot, maar dit is toch de beste manier om natte kleding en schoenen zo snel mogelijk weer droog te lopen. De hondenMeer lezen over “Nog twee ‘Bennen’ om te beklimmen”