Enkelbreker?

We zijn aangekomen in de Vogezen. Ik volg met Mika een wandelroute de berg op. Het is vrijwel meteen een pittige klim over grote bemoste keien en stenen. Na een tijdje is het pad nauwelijks zichtbaar, maar ik wil per se de top halen. Mika loopt soepel voor mij uit. Ik loop erachteraan, hijgend als een paard. Het zweet gutst van me af. Na een uur en een kwartier klimmen, genieten we van een prachtig uitzicht.

Uitzicht op Anould

De weg terug doen we in drie kwartier. Ik maak me zorgen over mijn enkels tijdens de afdaling. Het zou toch heel vervelend zijn als ik aan het begin van mijn reis mijn enkels breek…

Mika’s tekstwolkje: en ik maar wachten, terwijl ik mijn mama achter me hoor strompelen en hijgen als een paard…

De toiletten op de camping staan op een verhoging. Dit vergeet ik, en ik breek zowat mijn enkels… 🙄

Gepubliceerd door Nomarit

Mijn naam is Marit. Nadat ik mijn huis heb verkocht en mijn baan heb opgezegd, woon ik samen met mijn twee honden, Marte en Mika, in een bus. Deze blog vertelt over mijn nomadenbestaan al reizende door Europa.

7 gedachten over “Enkelbreker?

  1. Heel mooi daar Marit zoals je laat zien op de foto,s.
    Je omschrijving van je reis erg leuk, Henk geniet erook van.
    En oppassen he meis met je enkels dan maar even kalmer aan op en af stijgen.
    Jij komt er toch wel.
    Lieve groet Henk en Gerda

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie op Gerda Reactie annuleren