Er klinkt een ijzingwekkende schreeuw, onmenselijk bijna. Mika zit meteen rechtop in bed, en begint te grommen. Hij springt van het bed, kruipt onder het gordijntje door, en gaat tussen de voorstoelen van de bus staan. Ik kijk met hem mee uit de voorruit, maar behalve heel veel sterren, is het pikdonker om de bus heen. Er klinkt nog meer geschreeuw. Zijn het de kreten van een vos? Of van een uil? Ik heb geen idee, maar de haartjes op mijn armen staan recht overeind. Het is benauwd in de bus, maar ik durf om twee uur ’s nachts de schuifdeur niet open te zetten in dit verdwenen dorp. En zeker niet met dat geschreeuw! 👀👻
Nomadenleven in een bus
Nomarit 
Doe mij dan toch maar de haan van de achterburen… 😂
LikeGeliked door 1 persoon
Ja hoor… 😉
LikeLike
Zoals je misschien wel weet Marit, heb ik al aardig wat nachten in de natuur maar ook dichter bij de bewoonde wereld gebivakkeerd, en mijn ervaringen daarmee zijn, hoe stiller de nacht is hoe meer en harder de geluiden zijn. En daar moest ik echt wel aan wennen. Gillen door de nacht is niet uitzonderlijk, maar komt wel bij je binnen. Sterkte daarmee, en je hebt natuurlijk wel 2 honden bij je die van alles veel eerder opvangen als wij mensen. Veel plezier met je tocht.
LikeGeliked door 1 persoon
Dat klopt. Ik stond middenin het bos, het was doodstil en pikdonker. Dan klinkt het allemaal wat harder, en soms wat angstaanjagender. Ik voel me gelukkig heel veilig met mijn twee honden bij me.
LikeLike