Mika en de regenboog

‘Oh kijk eens wat mooi’, roep ik tegen de honden wanneer we het hart van het Centraal Massief van d’Auvergne inrijden. Mika tuurt, liggend op bed, uit de achterraampjes van de bus. Marte, die in haar mand naast de voorstoel ligt, opent een oog, en doet hem daarna weer dicht.

Een smal weggetje voert ons langs oude vulcaanbergen naar een parkeerplaats boven op de Col de Guery. Met Mika maak ik een wandeling naar de top van Puys May. Vlak voordat we de top bereiken, zien we de donkergrijze bewolking tussen de bergen doortrekken. Het begint lichtjes te regenen. We staan een paar minuten in de harde wind naar de donkere bergen om ons heen te kijken, om daarna aan een snelle afdaling te beginnen. Mika loopt voor mij uit, terwijl de zon weer begint te schijnen, en hij regelrecht een regenboog lijkt in te lopen.