Enge weggetjes

De banden schuren over de stenen en de modder, de motor draait op volle toeren en ik ruik verbrand rubber. We komen niet meer omhoog. ‘Oh jee’, denk ik, en mijn hart slaat een paar tellen over. Ik sta in een vreemde bocht tussen een kaartenverkoophokje en een stel grote stenen. De slagboom bij La Cite de Pierres boven op de Montepellier is dicht, maar ik dacht er wel een draai te kunnen maken. Het is nog vroeg in de ochtend, en ik zie verder niemand. Langzaam laat ik de bus achteruit rollen. Met een klap kom ik tegen het kaartenverkoophokje aan. Ik zet hem in de eerste versnelling en scheur de berg op. Met een scherpe draai zie ik de afgrond door de voorruit van de bus voorbij glijden. Het is gelukt. Ik zet de bus voor de dichte slagboom, en tril nog een paar minuten na.

Ik zie een paar witte krassen op de bus, maar het valt verder gelukkig mee. Het kaartenverkoophokje is er daarentegen met een deuk in de zijkant iets minder goed vanaf gekomen.

Ik loop met Marte en Mika langs de gesloten slagboom, en we genieten van het prachtige uitzicht op de Montepellier. Grote grijze rotsformaties zijn te zien zo ver als het oog reikt.

Er komt een auto hard op ons afrijden. Het raampje wordt opgedraaid, en een mevrouw zegt dat ze over een halfuurtje opengaat en dat ik een kaartje moet kopen. Snel loop ik terug naar de bus. Ik durf haar niet te vertellen dat ik een deuk in haar kaartenverkoophokje heb gereden.