Schoenenprobleen, en wonen in een berghutje?

Langzaam word ik wakker van het zacht ruisende geluid van het stromende riviertje, dat naast de camping loopt. Ik zie donkergrijze bewolking door het dakraampje van de bus. Ik klim uit bed (is letterlijk klimmen op 110cm hoogte), en rijd de bus een paar meter vooruit, zodat het zonnepaneeltje wat beter oplaadt.

Ik kleed me snel aan, en open de schuifdeur voor de honden. Ze snuffelen langs de waterkant van het riviertje. Ik zoek mijn wandelschoenen. Die liggen verfromfraaid onder de achterwielen van de bus. Ik trek ze eronder vandaan, en probeer ze weer een beetje in vorm te krijgen. Ik besluit de bus nog iets verder in het zonlicht te rijden. Voor de tweede keer rijd ik over mijn schoenen heen. 🙄

Halverwege de wandeling met Mika breekt de zon door. Het verlicht de grote besneeuwde bergketen aan de overkant van waar wij lopen.

We lopen over Le Col de l’Artigue, een rondwandeling van ruim drie uur. Ver beneden in het dal zien we het dorpje Seix liggen. De bordjes zijn niet altijd makkelijk te volgen. Ze zijn nogal verweerd. Op deze hoogte komen we de meest schattige kleine berghutjes tegen. De meesten zijn helemaal dichtgetimmerd. Hoe zou het zijn om hier te wonen?