Nog meer regen…

Ik hoor het de hele nacht hard regenen. Toen ik nog in mijn huis woonde, vond ik het altijd heel knus als ik de regen hoorde tikken op het schuine zolderdak boven mijn bed. Nu ben ik er niet zo blij mee. Ik denk alleen maar aan modder, natte honden en een klamme bus. Wanneer ik uit bed stap, zie ik dat er een lekkage bij de bestuurderskant is ontstaan. Mijn tweede winterdekbed, die op de bestuurdersstoel ligt, is gedeeltelijk nat geworden. ‘Hé, bah, ook dat nog’. Ik kleed me aan, en zoek mijn schoenen onder de bus. Deze vind ik naast de bus, halfvol met regenwater.

Hoewel ik het moeilijk vind om van mijn planning af te wijken, besluit ik de snelweg te pakken richting het zuiden, en hoop daar voor beter weer. Zonder te ontbijten, met een onopgemaakt bed, natte kleedjes, en met de modderspetters aan het plafond (Mika vond het een goed idee om zich, na de wandeling door de stromende regen, uit te schudden op mijn bed), vertrek ik richting midden Spanje.

Na een paar uur rijden houdt het dan eindelijk op met regenen. Ik verlaat de snelweg, en vind een plekje langs Embalse de Uzquiza. Ik hoop mijn schoenen droog te lopen, maar langs de waterkant van het meer zak ik onverwachts tot mijn enkels in de modder. Het zit mijn schoenen niet mee. Marte en Mika rennen vrolijk in en uit het water. Ze genieten van het vrij zijn.