Wandeling door de Portugese heuvels

De heuvels zijn nog onzichtbaar door de vroege ochtendmist wanneer ik samen met twee andere campinggasten en onze honden op pad ga. De vogelgeluiden komen gedempt door de dikke witte deken heen. De bomen en struiken tekenen zich zwart af tegen al het wit om ons heen.

Onze voetstappen klinken bijna hol op de harde stoffige paden. Het zand waait op met elke stap die wij nemen. Het is koud, maar ik voel al de warmte van de opkomende zon. In snel tempo trekt de mist op, en worden de heuvels zichtbaar. Hier en daar markeren de verdraaide takken van de kurkeiken van het dorre landschap. Het gele hoge gras laat vochtige strepen van het ochtenddauw achter op mijn broekspijpen. Af en toe vang ik een vlaag van de kruidige eucalyptusgeur op, wanneer we langs de lange ranke stammen van de eucalyptusbomen lopen. Naarmate het warmer wordt, schieten hier en daar de groenbruine gekko’s voor onze voeten weg langs de zijkanten van de door de zon verwarmde rotsen. Het ritselt nog na in de struiken, die langs de rotswanden hun weg omhoog vinden. Krekels lijken voor ons uit te dansen, met hoekige bogen springen en vliegen zij korte stukjes door het hoge gras.

Na talloze op en afdalingen langs de de heuvels van Alentejo, volgen we een klein wildpaadje langs de Mira. We maken een oversteek door de rivier. Dat koelt lekker af na een lange tocht. Ik waad met mijn rugzak boven mijn hoofd al glijdend over de gladde stenen door het koude water. Mika zwemt vrolijk om mij heen.