Eindelijk weer de zee

Het donkerblauw van de Atlantische Oceaan schittert ons over de witte huisjes tegemoet, wanneer ik samen met een andere campinggast het kustplaatsje Villa Nova de Milfontes binnenrijd. Wat een heerlijk gevoel om de zee weer te zien. 

We stappen uit en wandelen meteen het zachte goudgele strand op. Marte en Mika rennen naar het water en springen tegen de golven in.

Ik voel de warmte van de zon in mijn rug, samen met een koel windje dat vanaf de zeekant mijn gezicht streelt. Ik rol mijn broekspijpen omhoog en loop met blote voeten door het water. De geur van het zoute zeewater vermengt zich met dat van het door de zon opgewarmde zand. Aan de overkant van de baai, daar waar de rivier de Mira uitmondt in de zee, zijn de witte huisjes van Villa Nova in de verte te zien.

Richting het zuiden kijk ik tegen imposante kliffen en grillige rotspunten aan. Het wordt eb, dus ik klim samen met Marte en Mika een klein stukje over de scherpe rotspunten heen tot we weer op een stukje strand eindigen. Hier is helemaal niemand. Het strandje wordt omringd door onbegaanbare en metershoge klifwanden. We wanen ons even op een onbewoond eiland.  

Gepubliceerd door Nomarit

Mijn naam is Marit. Nadat ik mijn huis heb verkocht en mijn baan heb opgezegd, woon ik samen met mijn twee honden, Marte en Mika, in een bus. Deze blog vertelt over mijn nomadenbestaan al reizende door Europa.

2 gedachten over “Eindelijk weer de zee

  1. Wow ziet er schitterend uit.
    Mooie fotos zeg.
    Het filmpje geeft een nog mooier beeld en met het geluid van de zee is het net of wij erbij zijn.
    Marthe en Mika zien er goed uit.
    Aan de voetsporen/stappen te zien was het strand helemaal voor jullie drieen.
    Echt genieten lijkt mij.
    Lieve groet van ons xxx

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie op Gerda Reactie annuleren