Op het meest zuidwestelijke puntje van het Europese vasteland

Het eerste wat ik ruik, wanneer ik de schuifdeur van de bus open, is een pislucht. Daarna ruik ik ook nog een vleugje silt van de zee. Marte en Mika springen, na een twee uur durende rit, vol energie uit de bus en strekken hun pootjes. We lopen langs de rand van de parkeerplaats, en ik zie overal toiletpapier in de bosjes liggen. Dit is nu niet bepaald het meest prettige welkom op het meest zuidwestelijke puntje van het Europese vasteland. 

Voor ons strekt een soort grote vestingsmuur zich uit. We lopen door de poort naar binnen, en stuiten op een toegangshek met kaartenverkoop aan. Verdorie, ook hier moet ik betalen voor het uitzicht. Ik blijk bij het fort van Beliche, gelegen op Kaap St. Vincent, te staan. De exacte bouwdatum is onbekend, maar het lijkt er al vanaf de zestiende eeuw te staan en werd meest waarschijnlijk voor militaire doeleinden gebruikt.  

Ik loop terug, en we genieten van de uitzichten die zich naast de muur bevinden. We kijken over de Atlantische Oceaan vanaf imposante rotspartijen en kliffen van bijna 100 meter hoog. Aan de westelijke kant zien we in de diepte een strand liggen, waar allemaal surfers in de harde wind de hoge golven met witte schuimkoppen trotseren. Er is nauwelijks begroeiing. We lopen over een bruinoranje rotsachtige bodem terug naar de bus. 

We rijden verder over de N268 langs de westkust van de Algarve richting het noorden, en pakken bij Aljezur de route langs de Estrada da Praia. We genieten van imposante rotspartijen, metershoge kliffen met daar tussenin inhammen met goudgele stranden. 

Bij Praia da Bordeira parkeer ik de bus tussen de meest aftandse en kleurrijke campers die ik tot nu toe gezien heb. Bij een zie ik de bumper met touw vastgeknoopt aan de rest van de camper,  terwijl een ander verroeste stukken camper met tape bij elkaar lijkt te houden. Bij vrijwel allemaal staan er surfplanken tegenaan geleund en de bodysuits hangen te drogen aan de buitenspiegels. 

Ik laat Marte en Mika van de riem, en zij rennen over een breed stuk strand. Tussen de rotsen stroomt een beek richting de zee, welke een soort lagune vormt tussen de rotsachtige kust en het zachte zand. Over houten planken en bruggetjes lopen we aan de zuidkant van het strand da Bordeira naar een uitkijkpunt op de klif toe. Het diepe emarald blauw van de oceaan tekent zich af tegen de witgrijze bewolking. In de verte zien we surfers als kleine zwarte stipjes op en neer deinen in de golven van de zee. 

We vervolgen onze weg met de bus door Parque Naturel do Sudoeste Alentejano e Costa Vincentia naar het pittoreske kustdorpje Zambujeira do Mar. Ook hier is het prachtige strand omgeven door steile kliffen, die door erosie grillige vormen en kleuren hebben gekregen. Ik loop samen met Marte en Mika over oranje tot roodpaarsachtige rotspaadjes. Dit schijnt de enige plek in de wereld te zijn, waar de ooievaars nestelen in de zeerotsen. Evenzo opmerkelijk is dat dit park de enige plek in Portugal en een van de laatste in Europa is, waar otters in een zeehabitat leven.