Een dagje aan de kust

Metershoge golven zijn al op afstand te zien wanneer ik door een wirwar van witgekalkte huisjes en geplaveide straten het typisch Portugese vissersdorp Porto Covo binnenrijd. Zogauw ik de schuifdeur van de bus open, horen we het gebulder van de zee en wappert mijn open jas in de koude wind. Het is vloed, dus de strandjes van Praia dos Buizinhos en Pequena zijn nauwelijks zichtbaar. We lopen over de toppen van rotsen en kliffen over een tapijt van felgekleurde geeloranje vetplantjes. In de diepte zien we de golven stukslaan op de scherpe punten van de rotsen. 

We lopen over een wat breder strand op Praia da Ilha do Pessegueiro. Marte en Mika spelen in het witte schuim van de golven. We pauzeren bij een inham, waar een klein meanderend beekje vanuit de heuvels de zee instroomt. Bij de monding drinken we van het koele zoete water, dat zich een paar meter verderop vermengt met het zoute water van de zee. Ik zit met opgetrokken knieën in het zand. In de verte zie ik restanten van een bouwsel op een eilandje in de zee liggen. Het blijkt het Forte de Santo Alberto do Pessegueiro te zijn, een onafgemaakt project uit de 16e eeuw om middels een kunstmatige haven het eiland Pessegueiro te verbinden met het vaste land. 

We rijden verder voorbij Vila Nova de Milfontes, en slaan bij Praia de Almograve een klein weggetje langs de kust richting Cavaleiro in. Het verharde weggetje verandert in een zandpad, en laat ons de meest fantastische vergezichten over puntige kliffen en de zee zien. 

Bij Cabo Sardao maken we een prachtige wandeling over een aaneengesloten landschap van ruige kliffen met adembenemende uitzichten over de Atlantische Oceaan. Het donkerblauw van de zee constrateert met de lichtblauwe kleur van de lucht. De witte schuimkoppen van de golven lossen op in het donkere gesteente van de grillige rotsen en kliffen.