Kijkend uit het raam zie ik een dikke grijze lucht, en het regent zachtjes. De schuifdeuren staan open en ik hoor de geluiden van binnen zich vermengen met dat van buiten. De motor van de koelkast zoemt zachtjes samen met die van het zwembad buiten. Het verkeersgeluid zwelt aan, om daarna weer af te nemen. De wasmachine draait en ik hoor stemmen op de galerij.
Sinds een paar weken heb ik mijn intrek genomen in een appartementje in de stad Portimao.
De Portugese overheid heeft strenge maatregelen genomen, waarmee zij hopen de verspreiding van het coronavirus te beperken. Het was onzeker of de campings open zouden blijven, en er hebben een aantal campinggasten voor gekozen om te verhuizen naar een appartement. Deze werden voor niet heel veel meer aangeboden dan dat we betaalden op de camping. Een paar uur voordat de lockdown van kracht zou worden, heb ik mijn bus ingepakt en ben ik naar Portimao gereden.
De was is inmiddels gedraaid, en ik hang mijn fris gewassen beddengoed buiten onder het afdak aan de lijn. De geur van pizza, die in de oven ligt te bakken, komt me tegemoet wanneer ik weer naar binnen loop. De lamp boven de tafel verspreidt een warm geel licht door de woonkamer. Mika ligt languit met al zijn poten in de lucht op de bank. Marte ligt zachtjes te snurken op haar bedje in de slaapkamer.
Terwijl ik voor de tv van de caramelijs lepel, geniet ik van de luxe om mij heen. En toch ergens zit ik niet lekker. Ik eet teveel, kijk teveel tv en ga weer veel te laat naar bed. De stadsgeluiden lijken steeds meer binnen te dringen in heel mijn wezen, en ik voel een onrust. ‘Ik wil reizen. Ik wil nieuwe dingen zien’ dendert het continu door mijn gedachten heen.
Ik kijk terug op mijn overwinterperiode van bijna vijf maanden in Portugal.
De eerste 12 weken bracht ik door in de Portugese heuvels van Alentejo. Een zeer dunbevolkt gebied, ongeveer even groot als Nederland met nog geen miljoen inwoners. Met mijn komst in oktober waren de heuvels nog dor en geel van de droogte. In november viel er gelukkig wat regen, waardoor de golvende velden om ons heen al snel veranderden in een mooi groen landschap. De onmetelijkelijkheid van het landschap werd slechts onderbroken door kromme kurkeiken, aan de stam bladerende eucalyptusbomen en velden vol olijfbomen. Hier en daar stonden witte huisjes, of restanten ervan, en soms een gedeeltelijk ommuurd dorpje. Ik maakte lange wandelingen, vaak samen met andere campinggasten, en het viel ons altijd weer op hoe stil het was in de halfverlaten dorpjes, waarbij we werden doordrongen van het gemoedelijke levensritme van de meestal oudere inwoners.
De camping Serro da Bica, direct gelegen aan rivier Mira, bood een warm welkom. Mijn busje stond op een van de richels van de camping met een prachtig uitzicht over het glooiende landschap. Er was ruimte, rust en toch ook veel gezelligheid, mede dankzij het borreluurtje, welke dagelijks werd georganiseerd door de campingeigenaren.
Vanaf camping Serro da Bica maakte ik wekelijkse uitstapjes naar de kust.
Toch bekroop mij, nadat ik bijna drie maanden op de camping in de binnenlandse heuvels van Alentejo had doorgebracht, een gevoel van onrust. Ik wilde verder, ik wilde nieuwe dingen zien en nieuwe mensen ontmoeten.
Na een gezellig samenzijn met de andere campinggasten tijdens de kerstdagen, ben ik net voor het nieuwe jaar vertrokken richting de westkust van Portugal.
Ik kwam terecht op Camping Zambujeira, gelegen aan de kust van het natuurgebied Sudoeste Alentejano e Costa Vicentina.
Zambujeira do Mar is een klein vissersdorpje, bestaande uit witgekalkte huisjes met terracotta daken en een prachtig uitkijkpunt over het strand, de zee en de hoge basaltkliffen.
De camping mistte het uitzicht dat ik gewend was over de Portugese heuvels, maar bood goede faciliteiten, een winkeltje en een gezellige bar waar de openhaard bijna altijd brandde. De camping was nog niet eens halfvol tijdens deze wintermaanden, waardoor alle campinggasten voldoende ruimte hadden om te staan waar ze wilden. Ik vond een een rustig plekje achterin de camping met voldoende zon om mijn zonnepaneeltje te kunnen opladen. Ik ontmoette al snel mensen van allerlei nationaliteiten en achtergronden. Oudejaarsavond bracht ik door met een Nederlands echtpaar in een tent voor de tablet, waarop wij de Oudejaarsconference konden volgen.
Dagelijks liep ik samen met Mika delen van de langeafstandswandelroute Rota Vincentina. Deze volgt de rulle paden, ooit gebruikt door vissers en handelaren langs de westkust van Algarve en Alentejo, en deels door het desolate binnenland van het natuurgebied Costa Vincentina. We genoten van de golven van de Atlantische Oceaan, die beukten tegen de metershoge klifwanden en ruige kapen, de harde wind, de kleine gele strandjes in de diepte, het blauwe water van de zee, weidse vergezichten en de krijsende zeevogels boven onze hoofden.
De komende zes weken breng ik door in Portimao, een stad met bijna veertigduizend inwoners. De stad is gelegen aan de monding van rivier Rio Arade en tegelijk aan de prachtige kust van de Atlantische Oceaan in het westen van de Algarve. Het is de oudste stad van de hele zuidkust, en biedt een aantal bezienswaardigheden stammend uit de 15e eeuw, waaronder de kerk Igreja da Nossa Senhora da Conceicao en het middeleeuwse fort Santa Catarina.
Het appartement, waar ik samen met Marte en Mika verblijf, is gelegen aan het strand van Tres Castelos, temidden van allerlei andere appartementencomplexen, hotels, souvenierwinkels, restaurants en zelfs een metershoog casino die boven het strand uittorent.
Wanneer ik mijn hoofd afwend van al het ‘toeristengeweld’, zie ik een prachtige kust met goudgele stranden, imposante rotsformaties, kleine baaitjes en een turquoise gekleurde zee.
Vanwege alle Corona maatregelen zijn er nauwelijks mensen, en ik geniet van de rust en al het natuurschoon langs deze prachtige kustlijn.
Nomarit 
Hey Marit,
Leuk om weer iets van he te horen. Het ziet er goed uit hoor. Hopelijk wordt het gauw wat makkelijker allemaal zodat je weer lekker verder kunt reizen zonder corona beperkingen.
Heel veel groetjes van ons allemaal.
LikeGeliked door 1 persoon
Ja, dat was een tijdje geleden. Ik vertrek in de loop van volgende week richting Spanje, en maar eens kijken of het reizen nog een beetje wil lukken…
LikeLike
Hi Marit,
Wat een prachtige foto’s van de wandelingen die jullie hebben gemaakt en maken. Wonen in een appartement is dan toch iets anders dan in een camper, maar het heeft ook ‘gemaks’-voordelen. Hoewel zoals je al schrijft val je zomaar terug in ‘oude’ gewoontes. Hopelijk is ook in Portugal de vaccinatie gestart en kun je binnen niet al te lange tijd weer vrij reizen.Nu nog maar even genieten van de afwezigheid van de toeristen, want die komen dan ook weer!
Fijn om van jullie te horen en nog heel veel plezier en mooie avonturen op deze ‘ontdekkings’-reis. Wat fijn trouwens om te lezen dat Marthe nog steeds mee aan de wandel gaat en haar staart zo te zien ook weer hersteld is.
Ook deze manier genieten wij vanuit huis lekker mee van jullie reis.
Hartelijke groet,
Joke
LikeGeliked door 1 persoon
Dank je wel voor je lieve reactie. In de loop van volgende week vertrek ik richting Spanje, en maar eens kijken of het reizen een beetje wil lukken…
LikeLike
Heel poetisch geschreven met schitterende foto’s, Marit
LikeGeliked door 1 persoon
Wat fijn om weer wat te horen/zien. Ik wens je een goede verdere reis toe! Groetjes, Pietie Tiekstra
LikeGeliked door 1 persoon
Dank je wel!
LikeLike
Hoihoi, wat fijn om weer wat van je te vernemen! Leuk om je te volgen en zo te kunnen meebeleven wat je allemaal ervaart! Ook fijn om nu weer te weten dat het goed met jullie gaat! Ik wens je een mooie reis verder en blijf gezond! Liefs uit Hoenderloo!
LikeGeliked door 1 persoon
Ja, dat was wel een tijdje geleden. De overwinter periode in Portugal is nu bijna voorbij en trek ik weer verder. Groetjes, Marit
LikeLike