Aan het einde van de wereld?

De naar rozenblaadjes geurende witte bloempjes met roze knopjes bedekken het kleine boompje als een warme deken. Rondom het stammetje liggen gekreukte kwetsbare witte blaadjes. De bijen zoemen rond, druk op zoek naar het zoet. Marte en Mika liggen beiden diep in slaap naast de manden die ik naast de bus heb neergezet. Het koele gras zingt hen in slaap.

Na een korte rit van nog geen anderhalf uur staan we nu aan de andere kant ten westen van Monchique. Behalve het zachte kabbelen van het water aan de oevers van het meer is het er doodstil. Er is geen mens te bekennen. Barragem de Odelouca is via een klein verhard weggetje te bereiken, en lijkt daarmee meteen aan het einde van de wereld.