Rijk gevoel

De warmte van de zon slaat meedogenloos neer op de heuvels en de lange zachte naalden van de dennen weerkaatsen zilveren lijntjes door de lucht. Vanuit het dal klinkt stromend water van een beekje, dat zijn weg naar het zuiden vindt. De vogels kwetteren zachtjes.
Marte en Mika hebben de schaduw opgezocht en liggen languit in het lange gras achter het stenen gebouwtje, waaraan een groot houten bord hangt met ‘Parque Natural de Monteshino’ erop. Aan de andere kant van de kruising staat een grote steen, waarin een kruis gebeiteld is. Af en toe rijdt er een auto voorbij en strekken inzittenden hun nek wanneer ze de honden zien liggen. Marte en Mika kijken stug terug.

Grote grijze stenen markeren het heuvellandschap. Een aaneenschakering van golvend geel gras, lilapaarse heide en lage donkergroene struiken vervlechten zich met de stenen. Mika en ik wandelen tussen twee heuvelruggen het dal in naar het gehuchtje Montesinho, dat uit zo’n dertigtal huizen bestaat. Het is alsof we een Dickens verhaal binnenlopen, met huisjes gebouwd uit grote oude stenen, sommigen witgepleisterd, kromgetrokken houten balken en palen, scheefgetimmerde luiken en deuren, kleine bolle rode dakpannen die hier en daar worden vastgehouden met platte stenen en verroeste krammen. In het centrum staat een oude waterpomp, waaruit continu water loopt dat wordt opgevangen in een oude stenen waterbak. Er schuintegenover staat een porseleinen afbeelding van Maria met ervoor een brandend kaarsje. Mika en ik lopen door de smalle straatjes de heuvel op naar de bus.

Ik zit op een opklapkrukje met mijn rug tegen de voorkant van de bus geleund. Een kop thee staat naast me op de grond. Ik sluit mijn ogen en laat de zon me opwarmen. Het dringt door tot in mijn kern en ik voel de lagen stress en ander oud vuil laag voor laag van mij afvallen tot het hier en nu nog overblijft. Het is alsof er een diepe mist wegtrekt en ik de dingen om mij heen veel duidelijker kan zien. Ik kan me niet herinneren dat ik dit ooit voelde toen ik nog een baan had, een huis en alle andere verplichtingen die daarbij hoorden. Nu heb ik geen baan meer, geen huis en geen inkomsten, en nu kan ik eindelijk loslaten en ontspannen. Ik voel me rijk.