Weer op reis

Ik kijk uit over het water en zie in de verte, onder een donkergrijs wolkendek, de lichtjes van Kopenhagen. Een sterke siltige geur komt met de wind onze kant op. Verschillende soorten watervogels lopen over het stenen strand op zoek naar voedsel.
Ik neem voorzichtige slokjes van mijn hete thee en masseer mijn pijnlijke schouders. Na ruim tien uur op de weg, dreunt het geluid van de motor van de bus nog altijd in mijn oren.
Vanochtendvroeg zijn we om half zes vertrokken uit Norg. Een snel plasrondje met de honden, een banaan voor ontbijt en thee uit de thermosfles, en toen in een ruk door naar Zweden. De uitslag van de PCR test was immers maar 48 uur geldig, en ik was al 20 uur kwijt voordat de uitslag per mail werd toegezonden. De grenscontrole bij zowel Denemarken als Zweden was minimaal, en ik vraag me af in hoeverre de echtheid van het dure reisdocument werd getoetst.

Net voorbij Malmo vind ik een klein parkeerplaatsje bij Habo Ljung. Een vrolijk beschilderd gebouwtje naast het parkeerterrein blijkt een toilet te zijn. Aan de zijkant van het toiletgebouwtje is een douche, weliswaar met enkel koud water. Even verderop staat een vuilnisbak. Verder staan er een paar stevige houten picknicktafels met banken en een stenen bak met een rooster om te barbecuen.
Marte en Mika scharrelen een beetje rond totdat de volgende regenbui zich aandient. Ze springen in de bus en ik schuif de deur dicht. We zijn allemaal moe van de lange reis en gaan naar bed terwijl het nog licht is. Nog even liggen Mika en ik stilletjes te kijken naar het golvende water en naar de lichtjes aan de overkant. De regen tikt gestaag op het dak van de bus, en zo vallen we in slaap.