Besneeuwde bergtoppen, overal…

We staan op een bergplateau in de buurt van Ljungdalen op net boven de duizend meter hoogte. Om ons heen zijn, waar we ook kijken, alleen maar besneeuwde bergtoppen te zien. De zon schijnt, maar er waait een fris windje. Ook hier liggen weer flinke dotten sneeuw. Marte rolt op en neer en wrijft op haar rug door de sneeuw. Mika gaat op zijn kontje zitten en kijkt wijs uit over de bergen.

Later in de middag, wanneer Marte ligt te slapen in de bus, trekken Mika en ik eropuit. We volgen een oud karrenspoor, waarvan ik de contouren af en toe nauwelijks kan onderscheiden in het graslandschap. Ik leg de focus op de hoogste witte bergtop in het westen richting de Noorse grens. Behalve wat lage struiken en heide, die niet hoger komen dan mijn knieën, is er weinig begroeiing. We veren lichtjes op het zachte mos en overal lopen stroompjes water omlaag uit de bergen. Mika maakt grote Batman sprongen, terwijl ik er onelegant achteraan strompel. ‘Niet zo hard, wacht even,’ roep ik regelmatig tegen hem.
We zien talloze sporen van rendieren en zelfs dat van een vos. Na ruim anderhalf uur lopen, en nadat we drie flinke sneeuwvelden hebben doorkruist, bereiken we dan eindelijk de eerste bergtop. Mika positioneert zich op een grote steen en steekt zijn neus omhoog in de wind. Waarschijnlijk probeert hij de rendieren in het vizier te krijgen.
Het uitzicht rondom ons is adembenemend, alleen maar besneeuwde bergtoppen zover het oog reikt. Daartussen liggen helderblauwe meren, die lijken te weerspiegelen in de lucht. In bijna meditatieve stilte lopen we terug naar de bus.

Bovenop deze bergplateau blijkt een populaire parkeerplek te zijn, want tegen de avond staan er nog vijf andere campers. Terwijl ik een laatste kopje thee drink, geniet ik van het zachte Zweedse gekeuvel om me heen.
Marte en Mika liggen beiden diep in slaap naast de bus. Het zijn echte ‘nomadehonden’ geworden. Elke nieuwe plek wordt met enthousiasme begroet en vervolgens geaccepteerd als de plek waar ze die nacht zullen slapen.

Gepubliceerd door Nomarit

Mijn naam is Marit. Nadat ik mijn huis heb verkocht en mijn baan heb opgezegd, woon ik samen met mijn twee honden, Marte en Mika, in een bus. Deze blog vertelt over mijn nomadenbestaan al reizende door Europa.

3 gedachten over “Besneeuwde bergtoppen, overal…

Plaats een reactie