Op het dak van de wereld

We klimmen gestaag omhoog langs een snelstromend riviertje. Er ligt sneeuw en ijs in een lange dunne streep langs de oevers. Mike en ik springen van steen naar steen over het natte gras en zachte mos, waarin we af en toe diep wegzinken en er kleine waterpoeltjes om onze voeten vormen.
We volgen de gemarkeerde route omhoog langs de Ammarfjallet en steken meerdere sneeuwvelden over. Mika rent er vrolijk overheen, terwijl ik voorzichtig stapje voor stapje mijn weg over de sneeuw vind. Soms zak ik diep weg tot over mijn knieën. Ik houd mijn adem in en hoop steeds dat ik niet ergens met mijn voet klem kom te zitten tussen de rotsen of in het water terrecht kom, dat ik eronder hoor stromen. Het is net na negen uur in de ochtend, maar de zon begint al aardig te schijnen. Het zweet gutst van mijn gezicht af en brandt in mijn ogen.
Na twee uur stijgen bereiken we de top van de Ammarfjallet op 1612 meter hoogte.
Soms is een uitzicht zo mooi, dat het bijna afbreuk doet om het te beschrijven. Om ons heen zijn besneeuwde bergtoppen, helderblauwe meren en uitgestrekte toendra te zien. Het is eventjes alsof we op het dak van de wereld staan.