Op de top van een berg

Een ijzige wind lijkt door ons heen te snijden. Mijn ogen beginnen te tranen en mijn handen worden steeds stijver van de kou. Ik diep een muts op uit mijn rugzak, maar helaas heb ik mijn handschoenen niet bij me. Ik dacht deze in juni niet nodig te hebben. Stom, want inmiddels weet ik dat het weer in de bergen zo kan omslaan. Stapje voor stapje klimmen we verder omhoog langs langs losse stukken steen. Een pad is niet meer zichtbaar en we volgen de stenen torentjes, die we in de verte zien staan. Het is net alsof Mika het snapt, want elke keer weer staat hij netjes te wachten bij een stel gestapelde stenen.

Ik probeer me voor te stellen hoe dit landschap eruit ziet tijdens de wintermaanden; wit met stukken ijs en de wind, die zich huilend tussen de bergen verplaatst.
Na nog een halfuur te hebben geklommen langs alleen maar stenen bereiken we de top van de Beljijgajse in Pieljekaise Nationalpark. Om ons heen ontvouwt zich een lapjesdeken aan bergen, meren en graslanden. Wat lager zijn stukken bos te ontwaren, en ik zie zelfs het meer waar Jäkkvik aan ligt en de bus geparkeerd staat. De lucht is donker en grijs, en de bewolking hangt laag over de bergen. Binnen een paar minuten beginnen we al af te koelen, en beginnen we snel aan de afdaling. Vanwege alle regen, die afgelopen nacht is gevallen, zijn kleine beekjes veranderd in woest kolkende rivieren. Het geraas van het water is van ver te horen. Stroompjes water lopen langs ons wandelpad, en we maken af en toe grote sprongen om de ergste nattigheid te vermijden.
Terug bij de bus begint de zon te schijnen, en eten we buiten. Ik besluit nog een nachtje te blijven staan op deze stille plek.