Prachtige beelden

Het geluid van het motorbootje is al van ver te horen over het stille meer. Samen met een Duits echtpaar worden we opgehaald en afgezet bij onze respectievelijke wandelroutes. Het Duitse echtpaar van midden vijftig heeft een route gepland voor drie weken door Padjelanta Nationalpark. Het zijn, in mijn ogen, kleine iele mensen, maar zij draagt een rugzak van 29 kilo en hij van 34 kilo. Wat een kracht en doorzettingsvermogen moeten zij bezitten. Ik wens hen een prachtige wandeling toe, wanneer ik word afgezet in het Farlalvens Naturreservat. De bestuurder van de boot, de oude grijze man, vertelt mij dat ik vandaag de enige ben die hier loopt. ‘De hele berg is hier dus voor jou alleen,’ zegt hij. Ik moet hem bellen, wanneer ik wil worden opgehaald. Het is een rare gewaarwording wanneer hij wegvaart, en ons er alleen achterlaat. Een verlaten gevoel overvalt me. Ik hoop dat het motorbootje het blijft doen, want op de heenweg viel het meerdere keren stil en het herstarten ervan kostte enige moeite. Heel lang kunnen we het niet overpeinzen, want de muggen vallen ons weer in grote getale aan. In een flink tempo klimmen we de Nammatj berg op. Even voel ik de vermoeidheid van de dag ervoor, maar al snel zitten we in een strak loopritme. Na anderhalf uur hebben we de top bereikt, en kijken we uit over besneeuwde bergtoppen, bossen en meren. In de diepte zien we zelfs Kvikkjokk liggen.

• 

• 

• 

De route terug is even zoeken. Na het rotsgedeelte bestaat de markering uit sporadisch geplaatste blauwe lintjes, die zijn opgeknoopt aan de bomen. Zogauw ik de route weer te pakken heb, bel ik de man van het bootje om te zeggen dat ik over een uur terug ben op de afgesproken plek. Gelukkig hoeven we niet lang te wachten met al dat muggengeweld, en opgelucht klimmen we aan boord.

• 

De man vraagt of ik het goed vind om even om te varen, zodat hij langs zijn aardappelveldje kan. Ik vind het geen probleem. Het aardappelveldje ligt op een strookje land aan de rivier. Hij laat het mij met trots zien. Hij gebruikt de klei uit de rivier als natuurlijke bemesting. Met een kapot plastic emmertje haalt hij water uit de rivier, en giet het uit over het aardappelveldje. Mika gaat aan de rand van het veldje liggen en bekijkt alles met interesse. Wanneer hij klaar is met het verzorgen van zijn aardappelveldje, vraagt de man of ik mijn voeten wil optillen. Ik houd hem vast bij zijn schouder, terwijl hij met een afwasborstel mijn schoenzolen grondig borstelt. ‘Waar is dat dan goed voor?’, vraag ik hem met verbazing. ‘Hiermee voorkom je verspreiding van zaden in het natuurgebied,’ zegt hij. Oh ja, natuurlijk. Voordat we het bootje instappen, veeg ik de pootjes van Mika voor de zekerheid ook maar af.

• 

De man vaart nog een stukje om, en laat mij een lagune zien. Deze wordt omgeven door bergen, die worden weerspiegeld in het water. Het is adembenemend mooi. Hij zet de motor uit, en we kijken in stilte om ons heen. Alleen het zachte kabbelen van het water tegen het bootje is te horen.

• 

• 

Op de terugweg vraag ik de man hoe hij zichzelf voorziet in zijn levensonderhoud op deze afgelegen plek. ‘Ik verdien weinig, maar ik geef ook weinig uit,’ zegt hij. ‘Ik heb hier mijn hele leven gewoond. Vroeger woonden hier 59 mensen, nu heeft Kvikkjokk nog maar 19 vaste bewoners’. De man vraagt vervolgens of ik, tegen een zeer gereduceerd tarief, aan het einde van de middag met hem mee wil om een stel wandelaars van de Kungstleden op te halen. Dat lijkt me geweldig, en een paar uur later sta ik met de honden klaar om weer mee te gaan. Ook Marte en Mika lijken te genieten van de tocht over het water. Zij maken goede vrienden met alle andere passagiers. Er wordt Zweeds, Duits, Frans en Engels door elkaar heengepraat. De man vaart met een omweg terug naar Kvikkjokk, en laat ons weer met trots de mooiste plekken vanaf het water zien. We vallen die avond in slaap met de prachtige beelden van Sarek op ons netvlies.

• 

• 

•