Dankbaar en blij

Grote golven tuimelen over elkaar heen en er staat een harde wind. De meeuwen scheren krijsend over onze hoofden en verdwijnen in de diepte achter de puntige klifwanden. Ondanks de koude wind heb ik het warm. De zon schijnt fel op ons neer. Zowel de honden als ik lopen te hijgen, terwijl we omhoog klimmen langs het South West Coast Path vanaf Lizard Point richting het zuidwesten. Het kustpad staat bekend als een van de meest afwisselende kustpadlandschappen op aarde. Na een uurtje klimmen en dalen over kleine rotspaden, opent zich een bijna mediterraans strand met goudgeel zand en turquoiseblauwe golven. Steile kliffen omgeven Kynance Cove, waardoor het verscholen blijft totdat je boven op een van de rotsen staat en de diepte inkijkt. We dalen de rotsen af tot aan het strand. Ik laat Mika en Moran van de riem, en ze rennen het water in. Met wapperende staarten klimmen ze vervolgens op de rotsen en spetteren rond in de kleine poelen die zich eromheen gevormd hebben. Toen ik vanochtend wakker werd op het bedrijventerrein, waar ik noodgedwongen de nacht doorbracht omdat ik even geen andere plek kon vinden, twijfelde ik of het nog wel zin had om verder naar het zuidwesten van Engeland te rijden, omdat de toeristische drukte alleen maar zou toenemen en ik waarschijnlijk helemaal geen overnachtingsplek zou vinden. Nu sta ik met mijn ogen op de zee gericht, en voel alleen maar dankbaarheid en blijdschap. De bus staat op een parkeerplaats bij Lizard Point met uitzicht op de zee. Wat zullen we goed slapen vannacht.