Nog meer kliffen

In plaats van om te rijden via Limerick richting The Burren, ben ik van plan om de ferry vanaf Tarbert naar Killimer te nemen. Halverwege de ochtend vertrekken we, en de ferry legt net aan wanneer wij daar tweeëneenhalf uur later aankomen. Ik rijd de bus de boot op, en zet de motor stil. De honden hebben inmiddels vaker met de boot gereisd, maar we hebben nog niet eerder met de bus bovenop het dek gestaan. De boot komt langzaam in beweging, en we deinen op en neer in het water. Moran staat op de stoel naast me, en kijkt met grote ogen om zich heen. We staan vooraan op de hoek, en af en toe kletst er een grote golf over het dek heen. Het zeewater klettert elke keer hard op de bus neer. Binnen een mum van tijd droogt het zout van de zeewater op, en lijkt het alsof we ijskristallen op de ramen hebben zitten. Opgewonden springt Moran vanaf de voorstoel op het bed, kijkt uit de achterraampjes, en springt dan weer terug om uit het voorraam te kijken. De sprong is minstens twee meter, maar ze wil dit keer niks missen van haar boottochtje.

Vanaf Killimer rijd ik door naar de Cliffs of Moher. Ik wil niet op het immens grote parkeerterrein bij het bezoekerscentrum staan, maar via de Park4Night app vind ik een parkeerplaatsje bij een boerderij, niet ver vanaf de Moher Tower at Hag’s Head. Vanaf hier is het ongeveer anderhalf uur lopen om bij O’Brien’s Tower van de Kliffen van Moher te komen. Ook hier staan weer bordjes dat het verboden voor honden is. ‘Ga er maar gewoon wandelen met de honden, hoor,’ zegt de vrouw van de boerderij. ‘Dat doen wel meer mensen. Er lopen geen schapen, enkel koeien, en er staan hekken. De reden dat honden er niet zouden mogen lopen is omdat sommige mensen bang zijn voor honden.’ Halverwege de middag ga ik op pad met Mika en Moran. We lopen over de bovenkant van de kliffen, waarvan de randen iets omhoog staan, net als de schuimkoppen op de golven ver beneden ons. Op sommige punten zijn de kliffen meer dan tweehonderd meter hoog. Het waait soms zo hard, dat ik mijn benen nauwelijks vooruit krijg. De vacht en de krulstaarten van Mika en Moran worden flink uit model geblazen, en zo af en toe zoeken ze dekking achter de stenen muurtjes. Het gegroefde steen van de kliffen spreidt zich uit als vingers zuidwaarts tot aan de verderop gelegen graafschappen van Cork en Kerry. Vanaf O’Brien’s Tower zouden we zelfs de Aran Islands moeten zien liggen, maar daar is het nu helaas te bewolkt voor. Bij deze toren, die niet ver vanaf het bezoekerscentrum staat, is het erg druk. Busladingen vol met mensen worden er af gedropt, en er worden heel wat selfies genomen. Ik knoop de honden aan het hek en neem een kijkje in het bezoekerscentrum, dat in de heuvel is ingebouwd. Er is een winkel, café, een uitgebreide tentoonstelling over de kliffen en zijn habitat, en er speelt om de zoveel tijd een film af in de kleine filmzaal. Ik koop in de winkel een stukje gekleurd glas met een Keltisch element erin. Wanneer de zon erdoorheen schijnt, zou dit een mooi kleureneffect moeten geven. Wanneer ik weer naar buiten kom staan er rijen dik om de honden heen foto’s te nemen. Blijkbaar zijn zij ook een interessante attractie. Elke keer komen er weer mensen om met ze te knuffelen. Het duurt een uur voordat we eindelijk kunnen wegkomen, en beginnen we aan onze terugtocht van de Liscanner Walk. Het is al tegen zeven uur in de avond wanneer we aankomen bij de boerderij. Marte springt uitgelaten uit de bus. We zijn vier uur weggeweest, en ze is blij dat we er weer zijn. Van de vrouw van de boerderij mag ik voor vijf euro een nachtje blijven staan. Er is een toilet en ik mag mijn jerrycans bijvullen met water. Het waait nog steeds hard, en er valt af en toe een bui. Het is maar twaalf graden Celsius in de bus. Na een snelle maaltijd liggen we al om negen uur in bed. Ik heb een warm kruikje in mijn rug, en we luisteren nog een tijdje naar de wind die om de bus heen raast.