Verrassende plek

Soms komt een plek als een complete verrassing. Mijn verwachting van Knockmealdown Mountains was dat van een stel kale heuvels, en was vooral bedoeld als tussenstop op weg naar het zuidwesten van Ierland. Maar wanneer ik The Vee Pass over rijd, zie ik een prachtig bergachtig landschap om me heen. Precies op de grens van de graafschappen Tipperary en Waterford ligt een parkeerplaats. Het is er druk, want de Ieren hebben een vrije dag vandaag. Maar ik heb het geluk om nog net een plekje te vinden aan de rand van de parkeerplaats met uitzicht op de pas en de glooiende vallei eronder. De ronde toppen van de bergketen zijn bedekt met heide. Wat lager bevindt zich voornamelijk een mix van sparren en dennen. Zowel de heide als de naaldbomen zijn doordrongen van een paarse kleurenpracht van de bloeiende rododendrons. Wanneer we later op de middag de Blackwater route lopen richting Clogheeh, zien we dat er onder de naaldbomen en rododendrons geen enkel streepje zonlicht wordt toegelaten. De bodem bestaat uit mos en een dik bed aan dennennaalden. Het voelt er heerlijk koel.

Die avond blijft er één andere camper op de parkeerplaats staan. Het is een jong Duits echtpaar, dat net als ik, langs de zuidwestkust omhoog wil toeren. Het zijn de eerste buitenlandse toeristen, die ik na ruim tweeëneenhalve week op reis door Engeland en Ierland, ontmoet.

De dag begon met donkergrijze bewolking en regen, maar eindigt met een heerlijk zonnetje. Ik maak weer een pannetje met spaghetti, zalm en groente uit blik, met gesmolten kaas erover. De honden staan er verlangend naar te kijken, en krijgen ook ieder een beetje over hun brokken heen. Vanuit de bus kijken we, al etende, naar de paarse vallei onder ons.

De volgende ochtend blaffen de honden mij al om zes uur wakker. Ik hoor een schrapen geluid buiten aan de bus. Voorzichtig kijken we onder het gordijntje door, en zien een stel schapen om onze bus heenstaan. Het is nog vroeg, er staat een harde wind en de wolken hangen laag over de heuveltoppen, maar we gaan toch maar weer op pad. Dit keer volgen we de Blackwater route de andere kant op richting Farbreaga, en klimmen gestaag langs de bergketen van de Knockmealdown Mountains omhoog. ‘Och, dat is jammer.’ We zijn een klein uurtje verder, en moeten nu via een steile trap over een hek heen. De traptreden zijn als dat van een ladder. De honden kunnen er niet op staan. Moran krijg ik nog over het hoge hek getild, maar Mika met zijn zesentwintig kilo krijg ik er niet overheen gesjord. Even verderop zie ik een klein pad recht omhoog de Knockshanahullion opgaan. ‘Oké, dan pakken we die maar.’ Deze berg van 652 meter hoog, heeft een ronde top, dus het is onduidelijk waar nu precies het hoogste punt ligt. We lopen over de zachte heide. Het is lastig om te zien waar ik mijn voeten moet neerzetten. De grond is oneven en er liggen stenen verstopt onder de dikke laag planten. Mijn enkels hebben het zwaar te verduren, en ik glijd meerdere keren uit over het natte gras en de modder. Ik houd mijn focus op de Sugarloaf Hill en de Knockmealdown, respectievelijk 663 en 794 meter hoog, want deze liggen beiden recht tegenover de vallei waar de bus geparkeerd staat. Donkere wolken bewegen zich in rap tempo over hun toppen heen.

Het laatste stuk naar beneden is zeer steil, en Mika en Moran moeten achter mij lopen, zodat ze niet aan de heupriem kunnen trekken en mij uit balans brengen. We komen uit bij een klein kapelletje met een groot wit beeld van Maria, oftewel A Catholic Shrine To Our Lady of Lourdes, zoals het staat beschreven. In het halfopen kapelletje staat een tafel met kaarsjes, papiertjes en andere prullaria, die mensen blijkbaar hebben achtergelaten. Moran wil er maar al te graag aan snuffelen, maar ik trek haar mee voordat ze iets van de tafel pakt. Ze is nog steeds een vrij onbehouwen jonge hond, en de details van een Mariabeeld ontgaan haar compleet. Mika, daarentegen, is een stuk bedachtzamer en kijkt Maria even in de ogen. Daarna loopt hij met lichte tred verder. Wie weet heeft hij het licht gezien.