Nog twee ‘Bennen’ om te beklimmen

Voorzichtig steek ik mijn voeten in de natte wandelschoenen. De koude nattigheid dringt meteen weer door tot in mijn sokken. Mijn nog vochtige wandelbroek en shirt heb ik alweer aangetrokken. Het voelt even rot, maar dit is toch de beste manier om natte kleding en schoenen zo snel mogelijk weer droog te lopen. De honden rennen alweer enthousiast langs de kant van Loch Achray. De midgets zijn ook alweer in grote getale aanwezig. Snel gaan we op pad. Hoewel de Ben A’an met zijn 454 meter niet bijzonder hoog is, maakt de ligging in het hart van de Trossachs het tot een prachtig uitzichtpunt. Het is een steile klim langs stapstenen, en het is alsof je een uur lang de trap naar boven neemt. De puntige top bestaat uit rotsen, en lijkt op dat van een kleine berg. We kijken uit over Loch Achray aan de zuidoostkant, en Loch Katrine aan de noordwestkant. Het blauw van het water schittert ons tegemoet. De honden zijn er stil van en kijken rustig om zich heen. Toch blijven we niet zo heel lang, want we zien de volgende wandelaars al naar boven klimmen. Het is blijkbaar een populaire route. We gaan de trap weer af. Moran loopt een klein stukje voor me en glijdt uit op een nog natte schuinaflopende rots. Ze klapt met haar heup op de puntige zijkant en begint hard te kermen. Ik neem haar in mijn armen en wrijf zachtjes over haar heupje, maar ze blijft hard janken. Het gejammer klinkt door de bergen en gaat door merg en been. Heeft ze haar heup gebroken of ligt het uit de kom? We blijven een kwartiertje zitten, en langzaam gaat haar gejank over in zacht gepiep. Mika zit bezorgd naast ons en geeft haar af en toe een likje over haar neus. Na een paar honderd kusjes zet ik haar weer voorzichtig overeind. Ze doet een paar stapjes en er lijkt niks aan de hand te zijn. Ik kan geen mankheid ontdekken. Totaal onbekommerd loopt ze het laatste stukje terug naar de bus. Misschien was ze gewoon erg geschrokken van haar val, of misschien vond ze al die aandacht ook wel even fijn? Hoe dan ook, ik ben ontzettend opgelucht, want ik zag ons al met Moran in het gips richting Nederland rijden.

En weer trek ik een dag later mijn vochtige stinksokken aan en steek ze met tegenzin in mijn natte schoenen. Het duurt helaas altijd een paar dagen voordat ik ze weer helemaal drooggelopen heb. Ik heb ook weer mijn stinkbroek en stinkshirt weer aangetrokken. Het wordt een pittige wandeling, dus kan ik het net zo goed nog allemaal een keer aantrekken. Zolang ik in de wind loop ruikt niemand het, hoop ik. Het is acht uur ’s ochtends en we staan weer helemaal alleen op een klein parkeerplaatsje. Ik trek de schuifdeur open en laat de honden naar buiten. Ze rennen vrolijk op en neer. Moran rent nog het hardst van allemaal en lijkt niks over te hebben gehouden aan haar valpartij van gisteren. Dat is mooi, en kunnen we de Ben Ledi lopen. Vanaf elf uur gaat het volgens de weersvoorspellingen regenen. Ik hoop dat we tegen die tijd de top hebben gehaald en op de terugweg zijn. Het heeft geen zin om de wandeling uit te stellen, want het weer is zo veranderlijk in Schotland. De komende dagen wordt sowieso nog veel regen voorspeld. De Ben Ledi is een berg van 879 meter hoog. Het is een pittige klim, maar al snel laten we het bos achter ons en kijken we uit over de bergen. In de diepte zien we Loch Lubnaig liggen, en wanneer we nog een stuk hoger zijn geklommen is ook Loch Venachar te zien. De zon schijnt en dat maakt het water van de meren extra blauw. In de verte zie ik donkere wolken over de bergen hangen, maar dat is nog ver weg en er staat geen zuchtje wind. ‘Ah, daar is de top al,’ zeg ik tegen de honden. Maar zogauw we die hebben bereikt blijkt er nog een hogere top achter te liggen, en daarachter weer één. Een hoop valse toppen dus. Uiteindelijk zien we een kruis bovenop de berg. ‘Dat moet hem echt zijn.’ We klimmen naar het kruis toe, maar dan zie ik dat de echte top nog net een stukje verder is. Deze wordt gemarkeerd door een betonnen pilaar. Mika en Moran snuffelen er uitgebreid aan, waarschijnlijk om zich ervan te verzekeren dat dit dan ook echt de top van de Ben Ledi is. We pauzeren even en eten en drinken wat. Het uitzicht is er prachtig: allemaal bergen rondom, diepblauwe meren, en de stilte.

Op de terugweg komen we heel wat mensen tegen, waarvan sommige met volledige bepakking. Zij lopen nog een stuk verder de bergen in. Aan de ene kant zou ik dat ook wel weer willen: de vrijheid van het dwalen door de bergen, maar aan de andere kant moet ik er niet aan denken dat ik weer met een zware rugzak moet lopen. We zijn bijna terug bij de bus wanneer het begin te regenen, en we beginnen steeds harder te rennen. Ik trek met een klap de schuifdeur open en we springen naar binnen. Daarna barst het pas echt los. Grote druppels spetteren omhoog op het asfalt van de parkeerplaats, en al snel lopen overal kleine stroompjes water. Ik denk aan al die mensen die nog op weg zijn naar de top van Ben Ledi, en aan die mensen die met een zware rugzak ergens een tentje moeten opzetten. ‘Wat hebben wij het luxe,’ zeg ik tegen de honden die op een zachte deken in de bus liggen. ‘Een klein huisje op wielen met alles erop en eraan.’