Een groots landschap

Ik trek mijn wandelbroek en oude vertrouwde bergschoenen weer aan, en loop samen met Mika en Moran de bergen weer in. Er zijn geen route markeringen, en ik volg mijn eigen pad. Er zijn geen hekken, afrasteringen of borden, die zeggen wat ik wel of niet mag doen. Wat fijn dat je voor jezelf mag nadenken. Een gevoel van vrijheid overheerst. Het korstmos knispert onder onze voeten. Kleine rode vetplantjes liggen uitgestrekt over de vlaktes. Het is ruig terrein met diepe gaten en grote stenen. We doorkruisen talloze stroompjes water en springen van steen naar steen. Ondanks de frisse berglucht, begin ik al snel te zweten. De zon schijnt, en er is geen beschutting op deze uitgestrekte open vlaktes. Ik probeer mijn oog op de berg te houden die we willen beklimmen, en tegelijkertijd op de bus en het oneven terrein dat voor ons ligt. We stijgen, en mijn kuiten beginnen te branden en ik adem zwaar. Om de tien minuten sta ik stil om op adem te komen. Mijn conditie is weer flink achteruit gegaan in anderhalve maand. Onze laatste klim was op de Cairn Gorm in Schotland, realiseer ik me. Mika en Moran lopen vol energie voor me uit. Die lijken geen problemen te hebben met hun conditie. Af en toe laat ik ze van de heupriem, zodat we ieder in ons eigen tempo over de stenen in het water kunnen springen en niet uit balans raken. Na een uurtje, dat veel langer leek, bereiken we dan toch de top. In stilte kijken we om ons heen. Rechts van ons ligt een een reeks bergtoppen met flinke dotten sneeuw. Het wit schittert ons in de zon tegemoet. Aan de linkerkant en tegenover ons ligt een glooiend heuvellandschap bezaaid met stenen en zwerfkeien, waarschijnlijk nog daterend uit de IJstijd. Altijd bijzonder om op deze manier naar het landschap en de natuur te kijken, en dan te realiseren hoeveel grootser dit is, dan het toch wel oppervlakkige leven dat wij nu in onze huizen met al onze apparaten en systemen leiden. Of leidt het gedigitaliseerde systeem ons inmiddels?
Als laatste kijken we recht voor ons, waarbij het blauw van de talloze meren en watertjes de groengrijze massa van de bergen afwisselt. In de verte zien we de grote bekende meren, de Vinstre en de Bygdin. Ook is de top van de Bitihorn van ruim zestienhonderd meter hoog te zien. Omliggende bergen zijn de Skyrifjell, Heklefjell en Olefjell. Ik weet alleen niet op welke berg wij nu eigenlijk staan, maar dat maakt niet uit. Mika en Moran maken alweer aanstalten om naar beneden te gaan, dus ik volg ze de berg af. Binnen een uurtje zijn we weer terug bij de bus. Al snel zit ik met een kop warme thee en een stuk chocola in de deuropening de bus. Ik heb mijn eetlust weer terug. Mika en Moran krijgen krachtvoer. Ik voer ze voortijdig bij, zodat ze niet teveel gewicht verliezen zoals het geval was tijdens onze bergtochten in Ierland en Schotland. Marte komt uit haar mand, en hobbelt stijfjes om de bus heen. Ze eet weer een klein beetje, en kijkt weer wat helderder uit haar ogen.
Tegen acht uur begint het al snel af te koelen. ‘We gaan lekker vroeg naar bed,’ zeg ik tegen de honden. De gordijnen van de achterdeuren laat ik open, en we zien vanuit bed de zon langzaam achter de bergen verdwijnen. Een rode gloed verlicht als laatste de contouren van de bergtoppen, als een soort aura, voordat het helemaal donker wordt. Dan zien we nog alleen maar sterren, fonkelend in het duister boven ons.