Ontmoeting met rendieren

‘We doen nog een laatste wandeling op de poolcirkel, en daarna gaan we weer verder,’ zeg ik tegen de honden. Ze staan alweer met hun neuzen de kant van de bergen op. Na twee dagen bij het Arctic Circle Centre te hebben gestaan, wil ik vandaag wat langer rijden om de ferry bij Bognes naar Skarberget te halen, en zo de E6 te kunnen vervolgen richting de Nordkapp.
Ik loop met de honden over het parkeerterrein en gaan via het tunneltje onder de E6 door. Daarna klimmen we omhoog langs een klein steil paadje, en steken het spoor over. Af en toe horen en zien we vanaf de parkeerplaats een trein voorbij komen, die altijd even fluit wanneer hij passeert. We klimmen nog hoger met ons zicht op de besneeuwde bergtoppen voor ons. Naast ons stroomt een riviertje. Het water klettert op de gepolijste stenen. De zon schijnt, maar het is hooguit tien graden. Ik heb drie lagen kleding aan, hoewel ik al snel de eerste laag uittrek en in mijn rugzak prop. ‘Oh nee, niet weer.’ Mika steekt zijn neus hoog in de lucht. Gisteren liepen we over een klein karrespoor vanaf Arctic Circle Centre de andere kant op tot aan de Zweedse grens. Deze was verder nergens gemarkeerd, maar was te zien op GoogleMaps. De Saltfjellet gaat in principe over in de Pieljekaise Nationalpark in Zweden, waar ik nog een wandeltocht met Mika heb gemaakt. We stuitten vlakbij de grens op een kudde rendieren, die al snel achter de puntige rotsen in de bergen verdween. Nu zien we weer een tiental rendieren vlak boven ons. Mika begint te huilen, en Moran gilt er met lange uithalen doorheen. We zien de dieren langs een steenveld richting het zuiden lopen, maar dan maken ze een bocht en komen regelrecht op ons af. Ze lijken net zo verbaasd om ons er aan te treffen, als wij hen. Ze kijken eerder nieuwsgierig dan angstig naar ons. Het is een bonte verzameling aan zwart, wit, bruin en grijs gekleurde vachten. En allemaal dragen ze, in tegenstelling tot andere hertachtigen, een gewei. Van dichtbij zijn ze een stuk groter, en Moran houdt snel haar mond en kijkt de andere kant op. Ze doet net alsof ze ze niet ziet. Mika is ook even uit het veld geslagen, maar herstelt snel en stoot een wolvenbrul uit. De rendieren maken rechtsomkeert, en verdwijnen dit keer richting het noorden. ‘Wij gaan ook terug,’ zeg ik tegen de honden. Ik wil niet hoger over een steenveld klimmen, en zeker niet nu ze onrustig aan de heupriem trekken.