Waarom doen we dit ook alweer?

We worden wakker van de harde regen die met de windvlagen tegen de bus aanslaat. Het is maar een paar graden boven nul, en onze adem komt in kleine wolkjes naar buiten. Moran kijkt een beetje verdwaasd boven het dekbed uit. Samen kijken we onder het gordijntje naar buiten, maar ik zie helmaal geen regen. Het is de wind die zand en steengruis tegen de bus aanblaast. Ik hoop maar dat de lak van de bus hiertegen bestand is. Ik kleed me dik aan, en loop met de honden naar buiten. Marte begint voor ons uit te rennen. Ze vindt de kou en de wind heerlijk. Haar staart wordt uit de krul geblazen, en ze wordt zelf bijna van het pad afgeblazen, maar ze blijft fier voor ons uitlopen. Wanneer ik een halfuurtje later een bordje warme pap in de deuropening van de bus sta te eten, zie ik Marte in stilte naar de bergen kijken. Ze laat haar blik langzaam van links naar rechts glijden, en weer terug. Het is alsof ze alles nog voor een laatste keer goed in haar wil opnemen.

Eigenlijk wil ik nog een stuk oostelijker rijden naar Varangerhalvoya Nasjonalpark, dat uit een lage bergrug bestaat en waar het uitzicht wordt gedomineerd door grijze rotsen en stenigen vlakten. Het park heeft een bijzonder ecosysteem met vooral veel arctische flora. Maar er wordt de komende dagen veel regen voorspeld, en om nu honderden kilometers extra te rijden in slecht weer, zie ik niet zitten. Ik kies ervoor om een stuk terug te rijden richting de Lofoten, een eilandengroep voor de kust van Nordland. Om negen uur rijd ik voorzichtig de weg af vanaf de Nordkapp. Op de open stukken tussen de bergen rukt de wind hard aan de bus. Ik vertraag nog meer tot maar zestig kilometer per uur, en houd het stuur krampachtig vast. Het begint te regenen, maar zelfs met het donkere weer zijn de uitzichten over de kale met stenen bezaaide bergen en de ruige kustlijn indrukwekkend.

Regen. We horen al urenlang de regen op de bus kletteren. Ik doe de schuifdeur open, zodat de honden even buiten kunnen plassen. We staan aan Langfjordveien met uitzicht op het water en daarachter de bergen, maar alles oogt donker en grauw. En van al dat donker word ik toch een beetje somber. Wat doe ik hier? Waarom doe ik dit? Mika en Moran staan binnen twee minuten alweer kletsnat voor de bus. ‘Even wachten,’ zeg ik tegen ze, terwijl ik de handdoek pak en ze afdroog. De dekens en de matjes uitkloppen zit er vandaag niet in. Ik heb alles een beetje rechtgetrokken, en de honden springen snel naar binnen. ‘Ja hoor, tuurlijk,’ zeg ik terwijl ze zich uitschudden in de bus. Met een doekje veeg ik de modderspetters van de deurtjes van het keukenblokje, de bankjes en het bed. Marte weigert om uit haar mand te komen. Ze heeft geen zin om te plassen in de regen. ‘Voorlopig stoppen we niet,’ waarschuw ik ze. Ik eet een paar volkoren biscuits, terwijl ik weer achter het stuur zit. Zolang het regent, rijd ik maar door. Urenlang door de regen. Alsmaar regen.